singen sang gesungen

Την Δευτέρα που μας πέρασε, πρώτη του Φλεβάρη, έκανα την επέμβαση στα μάτια μου για να απαλλαγώ από τα γυαλιά μου. Η όραση θα αργήσει να αποκατασταθεί και μέχρι τότε το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ρίχνω τις σταγόνες που μου έχουν δώσει και να κάνω υπομονή.

Η εγχείριση έγινε στο Άμστερνταμ και είπα να πάρω το νέο τρένο που σε πάει στο αεροδρόμιο σε μισή μόλις ώρα. Εντυπωσιακά γρήγορο αν και έκανε πολύ θόρυβο. Το Άμστερνταμ σε αντίθεση με το Ρότερνταμ το είχε το χιονάκι του – στο Ρότερνταμ αντίθετα είναι πολύ “πελαγίσιο” και απλά το βράδι παγώνει και γίνεται γυαλί, ιδανικό για κατάγματα και φιγούρες από ακούσιους πατινέρ. Στην κλινική δεν είχα ξαναπάει (οι προηγούμενες επισκέψεις έγιναν τοπικά στο Ρότερνταμ) αλλά χάρη στο Google Maps βρίσκεις τα πάντα από συγκοινωνία μέχρι να δεις τους δρόμους από κοντά. Το αναφέρω γιατί για ανθρώπους σαν κι εμένα που δεν έχουμε προσανατολισμό είναι μεγάλη υπόθεση.

Στην κλινική μου δώσανε ένα βάλιουμ και ένα τσάι και περίμενα τη σειρά μου. Το βάλιουμ σκεφτόμουν ότι δεν μου κάνει τίποτα αλλά όταν σηκώθηκα να περπατήσω να πάω στην τουαλέτα ένιωσα ότι όλα ήταν πιο χαλαρά και ξέγνοιαστα και σαν να περπάταγα σε αργή κίνηση. Μου φαίνεται ότι θα αναπτύξω εθισμό στα βάλιουμ Στην αίθουσα αναμονής περίμενε αρκετός κόσμος. Εγώ πήγα κατά τις 4 το απόγευμα. Η επέμβαση κοστίζει περί τα δύο χιλιάρικα. Μάλλον βγάζουν σε μία μέρα όσα βγάζω εγώ σε ένα χρόνο. Να τα ακούνε αυτά όσοι έχουν συγγενείς μαθητές στο σχολείο.

Όταν ήρθε η σειρά μου, μου φόρεσαν σακούλες στα πόδια και στα μαλλιά. Με ένα πινέλο μου πέρασαν μπεταντίν στα μάτια και γύρω από τα μάτια. Μου έδωσαν ένα μικρό τσαντάκι που θα έπαιρνα μαζί μου φεύγοντας που περιείχε: πολλές σταγόνες, οδηγίες, πλαστικά καλύμματα για τα μάτια και κολλητική ταινία για να στερεώνω τα πλαστικά καλύμματα. Τα πλαστικά καλύμματα είναι για τον ύπνο, να μην μπει τίποτα μέσα στα μάτια.

Και μετά μου εξήγησαν το περιεχόμενο του τσαντακίου.

Και μετά περίμενα.

Και μετά βγήκε έξω από το δωμάτιο με το λέιζερ ο προηγούμενος και είχε έρθει η σειρά μου.

Η επέμβαση είναι ζήτημα αν κρατάει 10 λεπτά και δεν πονάει καθόλου. Όταν όμως δεν έχω βάλει ούτε καν φακούς επαφής στα μάτια μου ποτέ, είναι φυσιολογικό η παραμικρή κίνηση των γιατρών πάνω στα μάτια μου να μου προξενεί εξαιρετικό άγχος. Το άγχος προσπάθησα να διοχετεύσω στις μπάλες που μου δώσανε να ζουλάω με εξαιρετική αποτυχία.

Αρχικά ξαπλώνεις. Κάτω από το λέιζερ. Σου καλύπτουν το ένα μάτι και αρχίζουν να δουλεύουν με το άλλο. Τραβάνε πίσω το βλέφαρο με μία ταινία και το στερεώνουν. Ρίχνουν στο μάτι σταγόνες αναισθητικές και μετά το καθαρίζουν να μην έχει σκουπιδάκια (φαντάζομαι ότι δεν το κάνανε απλά για να με τρομάζουν). Στη συνέχεια σου λένε να κοιτάς προς το λέιζερ και το βάζουν μπροστά.

Είναι αδύνατο να κάνεις κάτι λάθος, δεν μπορείς να ανοιγοκλείσεις τα μάτια, δεν μπορείς να κουνηθείς, απλά κοιτάς το λέιζερ.

Στη συνέχεια όλο αυτό το βασανιστήριο επαναλαμβάνεται για το δεύτερο μάτι. Και μετά είσαι έτοιμος.

Εξαιτίας της μεθόδου που μου κάνανε, μου βάλανε και φακούς μέσα στα μάτια για να προστατεύεται η πληγή την πρώτη βδομάδα. Αυτό ήταν το πιο ζόρικο μάλλον για τη βδομάδα που πέρασε γιατί έπρεπε εξαιτίας των φακών να φοράω τα πλαστικά καλύμματα στα μάτια όταν έπεφτα για ύπνο και με πιέζανε και δυσκολευόμουν να κοιμηθώ. Επίσης τα πρωινά όταν ξύπναγα με το που άνοιγα τα μάτια είχαν ξεραθεί όλα και μάτια και φακοί και το πρώτο άνοιγμα των ματιών συνοδευόταν από απότομο κλείσιμο και οξύ στιγμιαίο πόνο. Σταγόνες και πάλι σταγόνες. Και αντιβιοτικές σταγόνες. Και αφόρητη βαρεμάρα μιας και δεν επιτρεπόταν Η/Υ, τηλεόραση, κλπ. Μόνο ραδιόφωνο, κιθάρα, περπάτημα πάνω κάτω μέσα στο σπίτι (καμιά φορά και κάτω πάνω για ποικιλία). Ούτε λούσιμο επιτρεπόταν για να μην μπει νερό στα μάτια.

Αφού σάπισα αρκετά την πρώτη βδομάδα, πήγα χτες και μου αφαιρέσανε τους φακούς. Μου είπαν ότι έχει γιατρευτεί πολύ καλά η πληγή και τώρα θα βελτιώνεται σιγά σιγά η όραση. Γενικά θα έχει σκαμπανεβάσματα, κάποιες μέρες θα είναι καλές, κάποιες όχι. Το τυπικά οριστικό αποτέλεσμα της εγχείρισης θα είναι γνωστό σε ένα χρόνο – πρακτικά όμως ότι είναι να γίνει θα γίνει στους επόμενους τρεις μήνες. Πάντως πριν την επέμβαση μου είχαν πει ότι για τη δική μου μυωπία που δεν ήταν ιδιαίτερα υψηλή (3,5) το πετυχαίνουν με την πρώτη επέμβαση να μηδενιστεί τελείως. Και η γιατρός είπε ότι η ξαδέρφη της έχει παντρευτεί Έλληνα και επομένως δεν θα έκανε ποτέ κάτι κακό σε ελληνικά μάτια αλλά οκ ας περιμένουμε να δούμε.

Από αύριο δουλειά, θα δούμε πώς θα πάει. Σκοπεύω να κάθομαι στον Η/Υ μόνο στη δουλειά και σπίτι αποχή – ξεκούραση. Για να γράψω πάντως αυτό το ποστ πιο ξεκούραστα έχω ενεργοποιήσει το zoom στο MacBook.

Σήμερα τα μάτια μου είναι αρκετά ξεκούραστα ώστε να κάτσω λίγο στον Η/Υ (και το λίγο γίνεται πολύ). Εδώ και μια βδομάδα έχω μέσα στα μάτια κάτι φακούς επαφής που θα μου τους βγάλουν αύριο και από αύριο υποτίθεται θα βλέπω καλύτερα… ίδωμεν! Η βδομάδα κύλησε αργά αργά με πολύ ραδιόφωνο, πολλές σταγόνες και πολύ περπάτημα πάνω κάτω στο σπίτι… περισσότερα όταν αρχίσω να βλέπω κανονικά.

Το blog θα παραμείνει κλειστό την επόμενη εβδομάδα για ιατρικούς λόγους (επέμβαση laser στα μάτια), οπότε αν αφήσετε σχόλια θα παραμείνουν στους λαβύρινθους του moderation μέχρι νεωτέρας.

Ωστόσο θα συνεχίσουν να ανεβαίνουν φωτογραφίες κατά τη διάρκεια της εβδομάδας. Τα ποστ με τις φωτογραφίες συνήθως τα προετοιμάζω από την προηγούμενη μέρα για την επόμενη στις 10 το πρωί, τώρα θα βάλω πέντε στο φούρνο να υπάρχουν ζεστά.

Ένας Ρώσος, ένας Πορτογάλος από το Κάπο Βέρντε και ένας Έλληνας πίνανε μπίρες σε ένα μικρό ζεστό μαγαζάκι στο Ρότερνταμ. Ο Ρώσος εξηγούσε για τους νεοναζί της χώρας του που ευαγγελίζονται την καθαρότητα του αίματος, ο Έλληνας εξηγούσε ότι τα παιδιά των μεταναστών στην χώρα του δεν υπάρχουν για το κράτος και ο Πορτογάλος εξηγούσε ότι στην Πορτογαλία είχε προβλήματα επειδή είναι μαύρος. Και οι τρεις συμφωνούσαν ότι στην Ολλανδία όλα τα παραπάνω είναι διαφορετικά καμωμένα και ορθώς καμωμένα.

Και τότε ήρθε η ηλικιωμένη κυρία που μας σέρβιρε και μας ζήτησε να πετάμε τα τσόφλια από τα ξηροκάρπια στο πάτωμα. Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας, μιας και οι τρεις έχουμε μάθει να μην λερώνουμε το χώρο. Ο Ρώσος απάντησε ότι δεν κάνουν έτσι οι Ρώσοι. Και η κυρία μας είπε ότι θέλει να τα πετάμε κάτω γιατί το λάδι από τα φλούδια θρέφει το ξύλο το πατώματος…

Στον νέο πελάτη και αυτή την εβδομάδα, πηγαίναμε για κολατσιό όταν ο συνάδελφος με ρώτησε για την ελληνική αστυνομία.

“I heard that the Greek police beats up people all the time”

Κύλησε ο τένζερης και βρήκε το καπάκι. Είδε ο γύφτος τη γεννιά του και αναγάλλιασε η καρδιά του. Και άλλες παροιμίες. Όπως καταλαβαίνετε, στο lunch τους εξήγησα αναλυτικά τι θα πει ελληνική αστυνομία. Τους εξήγησα ότι η ΕΕ υποτίθεται ότι βάζει ψηλά τα ανθρώπινα δικαιώματα ενώ στην πραγματικότητα απλά θέλουν να κάνουν μπάνια στα νησιά μας χωρίς βίζα, γι’αυτό μας κρατάνε ακόμα στην ΕΕ.

Αυτό που με εντυπωσίασε πάντως ήταν ότι ο συνάδελφος, οκ μόνο αυτός, ήξερε την πρόσφατη περίπτωση του βασανισμού και δολοφονίας στη Νίκαια. Ήξερε τις λεπτομέρειες, για τα ηλεκτροσόκ κλπ. Του είπα ότι οι περισσότεροι Έλληνες ούτε που έχουν ακούσει για την υπόθεση.

Και εκεί που εξηγούσα όλα αυτά, μου λέει ένας άλλος: ’so, do you like to beat up people?’.

Ο συνάδελφος ήταν διαβασμένος, ήξερε και για τη δολοφονία του Αλέξη – ενώ οι περισσότεροι απλά ξέρουν (και ενίοτε με ρωτάνε ακόμα για αυτό) τα Greek Riots.

Στην συζήτηση θέλησε να παρέμβει έτερος Ολλανδός για να συνεισφέρει την εμπειρία του με την Ολλανδική αστυνομία. Οδηγούσε νόμιμα σε μονόδρομο στην κανονική κατεύθυνση και ανάποδα και αντικανονικά ερχόταν ένα περιπολικό. Σταματήσαν και οι δύο. Κανείς δεν υποχωρούσε, το περιπολικό αναβόσβησε τα φώτα μερικές φορές. Ο τύπος σταύρωσε τα χέρια του και περίμενε. Ένας από το περιπολικό κατέβηκε και πήγε στο παράθυρό του οπότε και ο άλλος του λέει: “τι θα γίνει, θα με πυροβολήσεις;”. Τελικά το περιπολικό οπισθοχώρησε και έφυγε. “Είναι σημαντικό να τηρούν και αυτοί τους κανόνες”, κατέληξε ο Ολλανδός. Έμεινα να τον κοιτάω λίγο σαν χάνος, αποσβολωμένος από την τρομακτικά μηδενική κατανόηση όσων είχα εξηγήσει νωρίτερα (με πολύ μελανά χρώματα). Οπότε του λέω “δεν θυμάμαι πόσα χιλιόμετρα απέχει η Αθήνα από το Άμστερνταμ, αλλά σίγουρα απέχουν μεταξύ τους χιλιάδες χρόνια”. Κάπου ζηλεύω την άγνοιά του.

Α, ξέρανε και για τις φωτιές. Με ρώτησαν “where there any forest fires this summer?” για να απαντήσω “I don’t think we’ve got any forests left to burn”.

Στον πελάτη που βρίσκομαι από προχθές, οι Ολλανδοί είναι μειοψηφία. Πλειοψηφία είναι οι Βρεττανοί και άλλη σημαντική μειοψηφία οι Ουκρανοί. Κατά τις 10:30 μάλιστα κάνουμε και βιντεοκλήση με Κίεβο. Ωραία πράγματα, οργανωμένοι, μεθοδικοί, ως προς τον τρόπο δουλειάς. Οι εν Ουκρανία συνάδελφοι ντυμένοι με τα ρούχα από το Goodbye Lenin αλλά οκ.

Στο γραφείο είναι και μία Ουκρανή γνήσια εκπρόσωπος του είδους. Δεν μιλάω για το είδος των γυναικών πληροφορικάριων που δεν θέλω να το σχολιάσω γιατί δεν φταίνε σε τίποτα, αλλά αναφέρομαι στο είδος των ουκρανών θεογκόμενων. Ξανθιά, τα μαλλιά πιασμένα πίσω κοντό κότσο, απίστευτο πρόσπωπο, απίστευτα μάτια, απίστευτο στήθος που ασφυκτιά μέσα στο στενό γαλάζιο πουκάμισο, στενή μαύρη φούστα για να τονίζεται το απίστευτο κωλαράκι… και ερεθιστική ουκρανική προφορά… και αυτή η θεογκόμενα γράφει κώδικα αντί να χορεύει σε κωλόμπαρα και να κάθεται σε αγρότες! Πού πάμε σαν κοινωνία, σαν διοικητική δομή, πείτε μου.

Πριν φύγω από αυτόν τον πελάτη θέλω να ρωτήσω ποιος ονόμασε το υπο-πρότζεκτ που δουλεύει η κοπέλα με το όνομα ANL. Φανταστείτε αυτή την κοπέλα να ρωτάει τους συναδέλφους γιατί τα έιναλ φάιλς δεν ανοίγουν… επί κανά δεκάλεπτο δώστου έιναλ και πάλι έιναλ… τελικά κάποιος της είπε ότι η προβλεπόμενη εκφορά του ονόματος είναι έι εν ελ… “έιναλ ιζ σάμθινγκ ελς”, της λέει. Και απαντάει αυτή “γιες ιτ ιζ χόριμπλ, μέιμπι δατς γουάι δις πρότζεκτ ιζ ζο χόριμπλ”.

Ω θεοί…

… πρέπει να τους πω στο γραφείο, όταν γυρίσω σε κανα μήνα, ότι θέλω να με στέλνουν περισσότερο σε διάφορους πελάτες.

Χτυπάει το τηλέφωνό μου ενώ ήμουν στη δουλειά. Ήταν κάποιος από την εταιρεία που νοικιάζει το σπίτι που μένω και με απολογητικό τόνο μου είπε ότι κάποιοι γείτονες του ζήτησαν να μου πει να βάλω κουρτίνες…

… εξηγούμαι: η κουζίνα μου έχει ένα μεγάλο παράθυρο που βλέπει στον εσωτερικό διάδρομο της “πολυκατοικίας” που μένω. Εγώ μένω πλάι στο ασανσέρ, οι υπόλοιποι συνεχίζουν στο διάδρομο, αριστερά έχουν το τζάμι της κουζίνας μου, δεξιά το εξωτερικό τζάμι της πολυκατοικίας, πίσω το ασανσέρ και ευθεία ο διάδρομος με διαμερίσματα στα αριστερά.

Από τότε που ήρθα εδώ, για να μη φαίνομαι στο διάδρομο αντί για κουρτίνες έχω βάλει τα χαρτόκουτα από το κρεβάτι μου του ΙΚΕΑ. Οπότε παραπονέθηκαν γιατί τους χαλάει την αισθητική.

Η αλήθεια είναι ότι το να παραπονεθείς σε ένα μηχανικό για αισθητική, τη στιγμή που έχει λύση το πρόβλημά του με απόλυτη αποδοτικότητα, είναι κακή ιδέα.

Βιαστικός όπως ήμουν, του είπα οκ θα το αφήσω χωρίς τα χαρτόκουτα. Τώρα όμως το πεισματάρικο ηπειρώτικο κεφάλι μου σκέφτεται τα εξής σαν εναλλακτικές λύσεις (κουρτίνες δεν βάζω που να χτυπιούνται κάτω):

1. Κάμερα. Βγάζω τα χαρτόνια και τοποθετώ κάμερα. Σε τρίποδα, κανονικά, να τη βλέπουν. Δεν χρειάζεται να είναι συνδεδεμένη πουθενά. Με ένα έξτρα φως με αισθητήρα κίνησης που να αστράφτει ένα φλας όποτε περνάει κάποιος, θα είναι φοβερή ιδέα.
2. Καθρέφτης. Έναν μεγάλο καθρέφτη, δεν θυμάμαι πώς τους λένε, από αυτούς που εγώ θα τους βλέπω ενώ αυτοί θα βλέπουν τις σκατόφατσές τους. Είναι και λύση – άποψη νομίζω.
3. Ανακοίνωση εράνου. Γραμμένη στα ολλανδικά και στα αγγλικά, όπου θα ανακοινώνει ότι ευχαρίστως θα ικανοποιήσω το αίτημά τους για την διακόσμηση του χώρου μου, μόλις μου συγκεντρώσουν το απαιτούμενο ποσό.

Προς το παρόν, έχω ολλανδικά. Αυτό το μήνα επίσης θα με φάνε τα τρένα γιατί δουλεύω σε άλλο πελάτη… ένα θα πω μόνο: δεν έχω ανοίξει facebook εκεί πέρα ακόμα, δουλειά δουλειά δουλειά!

Αλληλεγγύη στους μινιμάλ διακοσμητές.

Το πρότζεκτ που ήμουν είχε τελειώσει και ήταν ορατός ο κίνδυνος να ανατεθώ σε εσωτερικές δουλειές τις εταιρείας, όπως να μεταφράζω manuals από τα ολλανδικά στα αγγλικά. Ευτυχώς με ειδοποίησαν ότι βρέθηκε ένα πρότζεκτ. Συζητήσαμε λίγο για το πρότζεκτ και αν είναι κάτι που μπορώ να αναλάβω. Και στο τέλος μου λέει “α και ντύσου ωραία”. “Οκ”, λέω εγώ, “να φορέσω γραβάτα;”. Τι το θελα. Ακολούθησε μια δίλεπτη διαβούλευση στα ολλανδικά μεταξύ των δύο συναδέλφων για να λύσουν το πολύπλοκο αυτό ερώτημα. Τελικά η απάντηση ήταν καταφατική, “ναι, να φορέσεις γραβάτα”.

Η γραβάτα σε εμένα και σε κάθε μηχανικό που σέβεται τον εαυτό του είναι κάτι που συμβολίζει το Κακό. Καταρχάς, μέχρι πρόσφατα (λίγα λεπτά πριν) την έγραφα με δύο βήτα, μεταφέροντας ασυναίσθητα την ανωμαλία του ενδύματος στην ανωμαλία της ορθογραφίας. Πέρα από το συμβολισμό της καταπίεσης του εργαζόμενου που είναι δεμένος από το λουρί της μισθωτής σκλαβιάς και λοιπών συνθημάτων στους τοίχους της πατρίδας μου, κάθε μηχανικός έχει παραπάνω λόγους για να αντιτίθεται στην χρήση της γραβάτας.

Ο μηχανικός αντιμετωπίζει το πρόβλημα της ένδυσης όπως κάθε άλλο πρόβλημα: πώς μπορώ να βγω από αυτή την κατάσταση με το λιγότερο δυνατό κόστος. Αρχικά έχουμε το ζήτημα της θερμοκρασίας. Ο ρουχισμός παρέχει κάλυψη από το κρύο και μας κρατάει ζεστούς. Έτσι, ένα παντελόνι και μία μπλούζα καλύπτουν αρχικά αυτές τις απαιτήσεις. Τα παπούτσια μας παρέχουν επιπλέον προστασία από το σκληρό και βρώμικο έδαφος. Κανονικά εδώ θα ήμαστε έτοιμοι αλλά υπάρχει το πρόβλημα του κόστους: αυτά τα ρούχα (παντελόνι, παπούτσια, μπλούζα) είναι επίτηδες ακριβά από το Σύστημα ώστε να σε αναγκάζουν να αγοράσεις και εσώρουχα και κάλτσες. Αυτά είναι εξορισμού φτηνά ώστε να απορροφούν ιδρώτα και άλλα σωματικά υγρά χωρίς να λερώνονται τα πιο ακριβά εξώρουχα.

Κάπου εδώ ο μηχανικός είναι έτοιμος. Ακόμα και αν αποφασίσει να ντυθεί πιο κυριλέ, με υφασμάτινο παντελόνι και πουκάμισο, είναι ακόμα πιστός στο μοντέλο της ελάχιστης χρήσης ρούχων. Και ξαφνικά έρχεται η γραβάτα. Η οποία δεν προσφέρει απολύτως τίποτα. Δεν έχει καμία χρηστική αξία. Εκτός κι αν σκουπίσεις με αυτή το στόμα σου για να καθαρίσεις την σάλτσα από το φαγητό σου, που δεν θα το συνιστούσα (βλέπε λόγους κόστους). Δεν προσφέρει καμία προστασία από κάποιον κίνδυνο της φύσης, δεν βοηθάει την κατάσταση των άλλων ρούχων, είναι ένα άχρηστο αξεσουάρ που σου σφίγγει το λαιμό. Ειδικά για όσους δεν ξέρουν να τη δένουν (κάθε μηχανικό δηλαδή), τους αναγκάζει να ξυπνήσουν μισή ώρα νωρίτερα για να τα καταφέρουν και τελικά ντροπιάζονται επειδή πάντα μοιάζουν σαν να γυρνάνε από σκυλάδικο. Η γραβάτα πρέπει να πεθάνει.

Στο γραφείο έφτασα κατά τις 9 το πρωί, κουστουμαρισμένος, μαύρα όλα εκτός από άσπρο πουκάμισο και κόκκινη-ροζ γραβάτα. Οι καπνιστές συνάδελφοι που ξεπάγιαζαν έσκασαν ένα πλατύ χαμόγελο και μου είπαν ότι είμαι πολύ ωραίος. Να σημειώσω εδώ ότι συνήθως πηγαίνω στη δουλειά με τζιν παντελόνι και πουκάμισο ή t-shirt που γράφει κάτι αντιεπαγγελματικό (top 10 reasons to procrastinate, I’m not slacking off my code’s compiling, κλπ). Τα κύματα γέλιου θα συνεχιζόταν όλη την ημέρα, ενώ εγώ ήμουν συνεχώς μέσα στο άγχος μήπως λερώσω την παράλογα ακριβή φορεσιά μου… “κύριε αντιπρόεδρε”, “ο πελάτης θα πει ότι ζήτησε και κάποιον technical guy”, “τώρα δεν έχει πια technical skills”, “νιώθω με την άκρη του ματιού μου ότι έρχεται πωλητής όταν πλησιάζεις” κλπ. Για τα technical skills, το Mac μου κράσαρε οικτρά ενώ δοκίμαζα το ntfs-3g και κατάφερε να καταστρέψει την vmware image που δούλευα στον εξωτερικό σκληρό του συναδέλφου. Ευτυχώς είχαμε backup.

Το απόγευμα πήγαμε για τη μίνι συνέντευξη στον πελάτη, εγώ κι ένας μάνατζερ (νομίζω, δεν είμαι σίγουρος για το τι ακριβώς κάνουν όλοι οι συνάδελφοι). Πριν μπούμε μέσα παρατήρησε ότι η γραβάτα μου είναι κάπως χαλαρή. Με αριστοτεχνική κίνηση νίντζα την έπιασε και την έσφιξε. Η ντροπή αναμείχτηκε με θαυμασμό και κάπου εκεί κατάλαβα τι ρόλο βαράει η γραβάτα. Αν μπορείς να εμφανιστείς απόγευμα στον πελάτη ντυμένος με ρούχα που απαιτούν ειδικές γνώσεις για να τα συναρμολογήσεις, τότε σίγουρα θα τα καταφέρεις και με πιο εύκολα πράγματα, όπως να γράψεις css που θα παίζουν σε κάθε browser και να περπατήσεις πάνω στο νερό. Οπότε, όσο να πεις, εμπνέεις μια πρώτη αίσθηση εμπιστοσύνης.

Η συνέντευξη πήγε καλά. Βγαίνοντας, ο συνάδελφος ρώτησε αν υπάρχει dress code. Ευτυχώς η απάντηση ήταν αρνητική. Άγγελοι κυρίου έπαιζαν σάλπιγγες. Μας είπαν ότι θα μας απαντήσουν εντός των ημερών, αφού σκεφτούν και τους άλλους υποψηφίους. Όταν βγήκαμε ο συνάδελφος ήταν ενθουσιασμένος και μου είπε ότι τα πήγα πολύ καλά (outstanding). Με άφησε στο σταθμό που ήταν εκεί κοντά. Μιας και δεν είχε που να σταματήσει, καβάλησε το πεζοδρόμιο. Μέσα στο λεπτό ήρθαν δύο ποδηλάτες αστυνομικοί… μου είπε να φύγω και να μην ανησυχώ απλά θα πρέπει να κουβεντιάσει λίγο με την αστυνομία. Η κοπέλα αστυνομικός διάβαζε τα γράμματα της πινακίδας του στον ασύρματό της καθώς έφευγα, χρησιμοποιώντας το φωνητικό αλφάβητο του ΝΑΤΟ.

Περιμένοντας στο σταθμό το τρένο, χτύπησε το τηλέφωνο μου. Είκοσι λεπτά μετά το “θα πρέπει να εξετάσουμε όλους τους υποψηφίους” ο άλλος συνάδελφος από τη δουλειά με ενημέρωνε ότι πήραμε το πρότζεκτ. Η γραβάτα μου είχε νικήσει. Είχε θριαμβεύσει θα έλεγα.

Τέρμα πια οι αυταπάτες, έλεγε ένα σύνθημα στη σχολή, ή με τις κουκούλες ή με τις γραβάτες. Από κάτω θυμάμαι κάποιος είχε γράψει “μπες αλυσίδα ρε ράμπο”. Ορκίζομαι ότι δεν το είχα γράψει εγώ.

ΥΓ 1: Για την ιστορία, σύμφωνα με τη wikipedia, η γραβάτα είναι αποτέλεσμα εντυπωσιασμού των Παριζιάνων από τις στολές των Κροατών στρατιωτών. Γαμημένοι μόδιστροι.

ΥΓ 2: Η φωτό από το σύνθημα είναι από εδώ.

Ξεκίνησα και πάλι Ολλανδικά, στο επίπεδο δύο, πριν δυο βδομάδες. Πρέπει να πω ότι έχω βελτιωθεί αρκετά, σήμερα μάλιστα στη δουλειά έκανα την πρώτη μου μεγάλη (σε λογικά επίπεδα) κουβέντα με συναδέλφους όπου μίλαγα κυρίως εγώ και σχεδόν μόνο Ολλανδικά. Δήλωσαν εντυπωσιασμένοι. Βέβαια έχω ακόμα πολύ περιορισμένο λεξιλόγιο. Αλλά σιγά σιγά βελτιώνομαι.

Η σύσταση του τμήματος αυτή τη φορά είναι διαφορετική. Από το τμήμα του επιπέδου ένα συνεχίζουν μόνο εγώ και μια κοπέλα από το Πράσινο Ακρωτήρι. Έχουμε ακόμα: 2 Πολωνέζες και έναν Πολωνό, 2 Κινέζους, έναν Ρώσο, έναν Ιταλό, μία Ισπανίδα και έναν ακόμη από το Πράσινο Ακρωτήρι. Στο πρώτο μάθημα ήταν και κάποιος άλλος άγνωστης εθνικότητας που δεν ξαναφάνηκε.

Η κατάσταση με τους Πολωνούς είναι λίγο απελπισία γιατί μιλάνε όλη την ώρα μεταξύ τους στα πολωνικά, σήμερα προς το τέλος ο ένας Κινέζος γύρισε πίσω και τους έκανε σστ. Οι Κινέζοι είναι λίγο απελπισία από μόνοι τους γιατί έχουν διαφορετικούς ήχους στη γλώσσα τους και τους φαίνονται όλα… κινέζικα. Ο ένας δηλαδή είναι αρκετά καλός, και όχι απλά καλός για Κινέζος, απλά π.χ. δεν μπορεί να καταλάβει τη διαφορά του χρούτεν (groeten, χαιρετίσματα) και χρούντεν (groenten, λαχανικά) και τα λέει όλα χρούντεν. Ο άλλος ελπίζω να βελτιωθεί… εμείς οι μεσόγειοι έχουμε σχηματίσει το δικό μας γκρουπούσκουλο των μαυροκέφαλων.

Μου κάνει εντύπωση αυτό που μου είπε ο Ιταλός που είναι οδοντίατρος, ότι όλοι οι γιατροί εκεί που δουλεύει είναι ξένοι και έχουν υπαλλήλους να μεταφράζουν με τους ασθενείς. Ξέρω και από τη δουλειά τη γυναίκα του Ισπανού που είναι Ιρλανδέζα και δουλεύει νοσοκόμα. Επιφυλάσσομαι γιατί μπορεί να λέω ανακρίβειες, αλλά μου φαίνεται ότι αυτό είναι μια ιδέα του πώς η μετανάστευση μπορεί να δημιουργήσει και θέσεις εργασίας σε πιο ‘υψηλά’ επαγγέλματα, όταν τις θέσεις εργασίας δεν τις παρέχει το κράτος αλλά ο ιδιώτης (νομίζω ότι μιλάμε για ιδιωτικά ιατρεία και νοσοκομεία εδώ).

Πάντως είναι καλύτερα αυτή τη φορά γιατί προσπαθούμε όλοι σε λογικά επίπεδα να μιλάμε μόνο Ολλανδικά στο μάθημα.

Και η αργκό λέξη της ημέρας: potlood (πότλοοντ) που κανονικά είναι το μολύβι αλλά στην αργκό είναι και το πέος.

This post is also available in English, Dutch

Σαν χθες πριν ένα χρόνο αποβιβάστηκα στις Κάτω Χώρες με ένα αεροπορικό εισητήριο άνευ επιστροφής. Και σε μια βδομάδα κλείνω ένα χρόνο στην εταιρεία. Αυτά τους έλεγα το μεσημέρι στο κολατσιό που είχαμε αράξει στο μπαλκόνι και τρώγαμε ενώ μας έλιαζε ο φειδωλός ολλανδικός ήλιος. Τους είπα διάφορες ιστορίες και το γενικό συμπέρασμα ήταν ότι προφανώς συναντάω τους πιο παράξενους ολλανδούς. Το ήξερα ότι μόνο σε μένα συμβαίνουν αυτά, τώρα έχω και επιβεβαίωση. Σήμερα για παράδειγμα ποδηλατώντας προς τη δουλειά ένας παππούς στη μέση του πουθενά μου έκανε νοήματα και εγώ επιβράδυνα. Ψυχή πουθενά, μόνο κανάλια και λιβάδια. Περνώντας από μπροστά του σταμάτησα και μου έδωσε την εφημερίδα του. Την είχε τελειώσει και ήθελε να την δώσει σε κάποιον άλλον. Αρνήθηκα, τον ευχαρίστησα και έφυγα σκεφτόμενος τι γαμάτοι που είναι οι Ολλανδοί. Στην γαματοσύνη τους συνηγορεί και το “σχεδόν Σαββατοκύριακο” που ξεστομίζουν από την Τετάρτη επειδή λέει την Τετάρτη έρχεται κάποιος με ένα πριόνι και κόβει τη βδομάδα στη μέση. Η δουλειά έχει τόσο λιγότερο στρες από αυτό που είχα συνηθίσει που αγχώνομαι. Και ο μόνος λόγος που έρχομαι δουλειά και δεν δουλεύω από το σπίτι είναι για να κάνω ποδήλατο. Συμφωνούμε ότι κάπου έχω μπλέξει τις προτεραιότητές μου αλλά οκ. Με ρώτησε στο κολατσιό ένας πόση ώρα το κάνω με το ποδήλατο, είκοσι λεπτά; Του απάντησα ότι είπα ποδήλατο και όχι διαστημόπλοιο… και ανυπομονώ να ξεκινήσω πάλι ολλανδικά μαθήματα!