Χθες ήταν 17 Νοέμβρη. Από το πρωί στα ακουστικά στη δουλειά “σώπα όπου να’ναι θα σημάνουν οι καμπάνες”, “χτυπούν το βράδι στην ταράτσα τον Αντρέα”, “ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία”, κλπ. Με έπιανε η συγκίνηση πού και πού και το έκοβα, ειδικά τον δρόμο.
Το βράδι, μαθήμα ιστορίας στους αλλοδαπούς. Και μετά εύλογες οι απορίες τους: και γιατί έπεσε μετά από ένα χρόνο η χούντα; Και γιατί έγινε μετά από έξι χρόνια χούντας η εξέγερση;
Πώς θα είχαν εξελιχθεί τα γεγονότα αν η χούντα είχε δράσει λίγο πάρα πολύ πιο ψύχραιμα; Απαγόρευση κυκλοφορίας, εισβολή στο πολυτεχνείο χωρίς χρήση θανάσιμης βίας, σύλληψη όσων υπήρχαν εκεί. Ίσως σήμερα η Δαμανάκη και ο Παπαχρήστος να σάπιζαν σε κάποιο κελί της Δημοκρατίας και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να αναφωνούσε στο τέλος των ανακοινωθέντων του Ζήτω η Δημοκρατία. Δεν νομίζω ότι θα τους θυμόταν κανείς. Ο λαός θα συνέχιζε να ζει την ήσυχη ζωή του. Από αυτή την άποψη, η επονομαζόμενη εξέγερση του πολυτεχνείου δεν είναι παρά ένα τεραστίων διαστάσεων αυτογκόλ της χούντας.
Οι λέξεις έχουν τη σημασία τους και όλα είναι σχετικά. Αν βρίσκεσαι θαμμένος μέχρι τη μύτη στο βούρκο τότε αυτός που είναι απλώς έξω από το βούρκο σου φαίνεται σαν να πετάει. Αν η εξέγερση του πολυτεχνείου έχει τοποθετηθεί τόσο ψηλά στο ελληνικό πάνθεον των ηρώων, είναι επειδή η συντριπτική πλειοψηφία του λαού είναι γκιαούρηδες, δειλοί, με σκυμμένο κεφάλι. Τα παιδιά του πολυτεχνείου δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να φωνάξουν το αυτονόητο: κάτω η χούντα. Αυτό που δεν τόλμησε να φωνάξει κανείς άλλος. Έτσι, μετά την πτώση της χούντας, η απαραίτητη εξιλέωση της υποταγής έρχεται με την ηρωωποίηση των αγωνιστών του πολυτεχνείου. Και ο εθνικός μύθος του Έλληνα που δεν ζει χωρίς ελευθερία συνεχίζεται.
Έλα όμως που του Έλληνα ο τράχηλος τον ζυγό τον σηκώνει και τον παρασηκώνει. Η χαρακιά είναι παλιά και χάσκει. Σήμερα με ρώτησαν πάλι στη δουλειά αν είχαμε ράιοτς χθες. Ήμουν διαβασμένος και ήξερα ότι είχαμε μόλις μία σύλληψη. Μα διάβασα για εκατοντάδες συλλήψεις, απαντά ο Ολλανδός. Όχι, όχι, είναι προσαγωγές, είπα εγώ. Άντε να μεταφράσεις το ‘προσαγωγές’. Τους εξήγησα ότι η Ελληνική Αστυνομία, όταν δεν φέρεται αγενώς και ανοίκεια, όταν δεν προσβάλλει χυδαία γυναίκες, όταν δεν ξεβρακώνει παιδιά, όταν δεν βασανίζει και δολοφονεί αλλοδαπούς, όταν γενικά δεν παραβιάζει κάθε γραφτό και άγραφο νόμο που υπάρχει συμπεριφερόμενη σαν την υπέρτατη προσβολή της έννοιας του ανθρώπου, τότε στον ελεύθερο χρόνο της μεταφέρει τυχαία άτομα προς αστυνομικά τμήματα με σκοπό να τους αφήσει να φύγουν μετά από σύντομο χρονικό διάστημα. It’s just a thing that they do, είπα, το μικρότερο κακό. Παραδόξως ήξεραν και γιατί είχαμε επέτειο, αν και η wikipedia έχει το σχετικό άρθρο για την εξέγερση του πολυτεχνείου μόνο στα ελληνικά, αγγλικά, ισπανικά, ρώσικα και ουκρανικά. Μάλλον τίποτα συντρόφια θα το μετέφρασαν. Αναρωτιέμαι αν στη μεταφρασμένη εκδοχή μιλάνε για πράκτορες.
Δεν είμαι καλύτερος, κι εγώ είμαι δειλός. Η τελευταία φορά ήταν όταν έβγαζα διαβατήριο και μου είπε ο αστυνομικός “κάτσε” αντί για “καθήστε” και το κατάπια, γιατί φοβόμουν. Δεν είχα όρεξη να κοσμήσω τα τηλεοπτικά παράθυρα ως ακόμα ένας ‘πολίτης που πήγε για τυπική δουλειά σε ΑΤ και βρέθηκε στο νοσοκομείο’. Καλά η λέξη “παρακαλώ” έχει εξοριστεί γενικότερα από την ελληνική γλώσσα. Όχι τίποτε άλλο αλλά όταν μιλάνε ξένες γλώσσες οι έλληνες κάνουν το ίδιο λάθος και μεταφέρουν χωρίς λόγο την ελληνική αγένεια σε αυτιά που δεν την γνωρίζουν. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.
Η πατρίδα μου λοιπόν, με φοβίζει. Δεν αισθάνομαι ασφαλής. Ανά πάσα στιγμή μπορεί κάποιος ένστολος χωρίς διακριτικά και με καλυμμένο το πρόσωπο να με βλάψει σε πολύ μικρό ή σε πολύ μεγάλο βαθμό, χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι για αυτό. Και αυτό είναι αποδεκτό από μεγάλο κομμάτι του λαού ε! Η πατρίδα μου ακόμα με εξοργίζει, γιατί καθημερινά ένστολοι τάχα υπηρέτες της τάξης ασχημονούν απέναντι σε αθώους και κανείς δεν το θεωρεί σημαντικό πρόβλημα. Απλά, συμβαίνει.
Συμμορίες χουλιγκάνων παίζουν πόλεμο, απλά η μία από αυτές έχει και πολιτικό προϊστάμενο, που έχει και φίλους αναρχικούς τρομάρα του. Για κάποιο λόγο όταν μιλάμε για το άγος της Ελληνικής Αστυνομίας που με κάνει να νιώθω ότι η πατρίδα μου είναι κάτι σαν το Ιράν, πρέπει να μιλήσουμε και για τους αναρχικούς, τα Εξάρχεια, το indymedia, το άσυλο, τον εμφύλιο και τον ΣΥΡΙΖΑ. Όχι! Όχι γαμώτο, είσαι πολιτικός προϊστάμενος μιας υπηρεσίας και ορισμένοι υφιστάμενοί σου είναι ντροπή για την ανθρωπότητα! Βάλτους φυλακή, εφάρμοσε ό,τι προβλέπει ο νόμος και να τελειώνουμε με αυτή την υπόθεση! Η αδράνεια και η προβλεψιμότητα του συστήματος είναι εξοργιστική!
Ανεξέλεγκτοι λυσσασμένοι οπλοφόροι σε κάθε γωνιά, σήμερα και τότε. Τότε βγάζανε τα όπλα και πυροβολούσαν παιδιά στους δρόμους, στα σπίτια. Δεν ήταν εξέγερση, ήταν ένα κράτος που αμόλησε τα σκυλιά του επάνω σε αθώους ανθρώπους. Κτήνη, απάνθρωπα κτήνη, άπλωναν το χέρι και πυροβολούσαν. Το πρόβλημά μου φυσικά είναι ότι δεν τα μάζεψε ποτέ τα σκυλιά του. Γι’αυτό όποτε βλέπεις μπάτσο ξέρεις και φοβάσαι. Ξέρεις ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να σε δαγκώσει. Είναι όλοι έτσι; Φυσικά και όχι. Έχεις κάποιον τρόπο να ξέρεις ποιοι είναι έτσι; Φυσικά και όχι. Οπότε φοβάσαι και ελπίζεις, δειλός και ντροπιασμένος.
ΥΓ: Ομολογώ ότι αν και το ποστ έχει τίτλο “η πατρίδα μου”, αναγκάστηκα να ψάξω στο χάρτη στο google να βρω πού στο καλό είναι η Άμφισσα. Νομός Φωκίδας. Πρέπει να είναι by far ο λιγότερο γνωστός νομός της Ελλάδας.
ΥΓ2: Έχω καιρό να γράψω για πολιτικά γιατί νιώθω πιο μακριά από την Ελλάδα. Διαβάζω (προσπαθώ) και τις ολλανδικές εφημερίδες που ασχολούνται με άλλα θέματα. Σίγουρα όχι τόσο γαμάτα θέματα όσο το δικαίωμα της ΛΔΓ στο τείχος και το επικείμενο εγκεφαλικό επίτιμου αν βγει ο προδότης αρχηγός, αλλά, εντάξει, και η ενσωμάτωση των μεταναστών και τα κίνητρα για λιγότερα ΙΧ καλά θεματάκια είναι. Τώρα που πλησιάζουν οι διακοπές την ξανασκέφτομαι, με όχι και τόσο καλά συναισθήματα όπως είναι προφανές.
