singen sang gesungen

Από τις αγαπημένες μου εκφράσεις – φράσεις, είναι αυτές που ξεκινάνε (ή τελειώνουν) με το «δεν υπάρχει χειρότερο από».

Παράδειγμα: «δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να με παίρνεις τηλέφωνο όταν ακούω την αγαπημένη μου μουσική. Με κάνει κουρέλι!»

Ας αφήσουμε το πόσο 90s και Web 0.1 ακούγεται αυτή η πρόταση κατά μέρος. Το θέμα είναι ότι στην συντριπτική πλειοψηφία αυτών των προτάσεων η πληρωμένη απάντηση σε ήπιο τόνο θα έπρεπε να είναι «πώς δεν υπάρχει, θα μπορούσες να πεθάνεις ή να κολλήσεις aids ή να πάθεις καρκίνο και εσύ και το μικρό δίχρονο γλυκούλι σου μωράκι». Δυστυχώς κανείς δεν έχει τα @@ να απαντήσει όπως πρέπει και όλοι απαντάνε «μα σε καταλαβαίνω» ή υπερθεματίζουν με «εμένα θα μου πεις;».

Αφορμή για αυτό το ποστ είναι ένα ποστ που δεν πρόλαβα να κάνω γιατί αυτοακυρώθηκα. Ήθελα να γράψω ότι «δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να έχεις χάσει το κινητό σου ενώ είναι στο αθόρυβο» (επειδή δεν μπορείς να το καλέσεις από άλλη συσκευή για να ακούσεις πού βρίσκεται). Μετά όμως σκέφτηκα ότι δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να εμφανίζονται όλα τα mp3 σου στο κινητό με το εξώφυλο του Sign των Ace of Base. Όλα όμως, από Βασίλη Καρρά μέχρι Therion. Αλλά μετά κατάλαβα ότι το χειρότερο είναι το τέλος, ο αναπόφευκτος βιολογικός θάνατος που μας περιμένει όλους και από τη μία στιγμή στην άλλη απλά θα σταματήσουμε να υπάρχουμε, είναι πολύ πολύ λυπητερό άμα το συνειδητοποιήσεις ότι έχεις ένα τέλος που σε περιμένει για να δώσεις τη θέση σου σαν λίπασμα στην τροφική αλυσίδα.

Είναι πάρα πολύ δύσκολο να συνειδητοποιήσει κανείς τι σημαίνει ότι η προσωπική του ύπαρξη θα παύσει και όταν το συνειδητοποιεί το απωθεί στο πίσω πίσω μέρος του μυαλού του σαν τρομακτικό εφιάλτη, ώστε να μπορέσει να συνεχίζει να πηγαίνει στο φούρνο και να απλώνει τα ρούχα του. Γιατί αλλιώς υπάρχει ο κίνδυνος να αρχίσεις να πανικοβάλεσαι και να θέλεις να ζήσεις την κάθε σου στιγμή σαν να ήταν η τελευταία, διαπιστώνοντας ότι δεν έχεις και πολλά πράγματα για να ζήσεις και απλά πηγαίνεις στο φούρνο και απλώνεις ρούχα περιμένοντας την ώρα που θα κοιταχτείς στον καθρέφτη και θα αναρωτηθείς ποιος είναι αυτός ο ηλικιωμένος κύριος και τι θέλει από σένα. Πού πήγαν όλα αυτά που ήθελες να κάνεις, γιατί να μην μπορείς να μείνεις λίγο ακόμα για να δεις άλλη μια φορά τον ήλιο να ανατέλλει πύρινος μέσα στο γλυκό γαλάζιο χάραμα. Να νιώθεις τη ζωή σου ότι τελειώνει. Νομίζω ότι τα χέρια μου δεν είχαν πάντα τόσες πολλές γραμμές στις παλάμες.

Ξαναδιαβάστε την τελευταία παράγραφο με αργή φωνή νιώθωντας κάθε λέξη βλέποντας το παρακάτω βίντεο. Είναι αρκετά ξεκαρδιστικό.

Οι Ace of Base εξακολουθούν να υπάρχουν και ετοιμάζουν νέα δουλειά, περιμένοντας να πεθάνουν όπως όλοι μας. Στείλε αυτό το κείμενο σε 10 φίλους σου και μετά άντε και γαμήσου. Κουτέ.

Περπάτησε αργά και κάθησε στη θέση της. Το κορμί της ήταν λεπτό, μάλλον ψηλή. Καστανή, προς το καστανόξανθο. Τα μαλλιά της ήταν κοντά, ατημέλητα, ανακατωμένα. Φορούσε ένα μεγάλο πολύχρωμο μαντήλι γύρω από το λαιμό της, μία ψιλή ζακέτα, μαύρα παπούτσια με μπλε κάλτσες. Για την ακρίβεια, τουλάχιστον μία κάλτσα χρώματος μπλε, όπως θα έλεγε ένας σωστός μαθηματικός, μιας και μόνο το ένα μπαντζάκι της είχε σκαλώσει ανεβασμένο. Το πιο περίεργο όμως πάνω της ήταν κάτι άλλο. Ενώ βρισκόταν στο μετρό, το βλέμμα της δεν περιοριζόταν από τους νόμους που περιορίζουν τα βλέμματα των ανθρώπων που αναγκάζονται να συνυπάρξουν για δεκαπέντε λεπτά με ένα σωρό άγνωστους ανθρώπους. Κοιτούσε έξω. Κοιτούσε μέσα από τους απέναντι επιβάτες, μέσα από το βαγόνι, μέσα από τον τσιμεντένιο τοίχο της σήραγγας. Μετά κοιτούσε κάποιον άλλον. Αλλά όποιον κοίταζε ήταν σαν να του χάριζε κάτι από το βλέμμα της. Δεν κοίταζε όπως κοιτάζουν όλοι, νευρικά, επιθετικά, για λίγο. Κοίταζε στα μάτια, και όποιον την αντικοίταζε τον απήγαγε εκείνη τη στιγμή, μεταφέροντάς τον σε ένα μέρος που δεν ακουγόταν τίποτα, παρά μόνο ο ήχος από το παρά λίγο χαμόγελό της. Μετά κοιτούσε κάποιον άλλον. Και κάποιον άλλον. Έφτιαχνε σιγά σιγά το μικρό της στρατό. Μετέτρεπε καμπουριασμένα δέματα με μουσικές στα αυτιά σε ανθρώπους με παιδική απορία και χαζά χαμόγελα. Και από όλους αυτούς τους μαγεμένους, κανείς δεν κατάλαβε ότι πλέον εκείνη δεν πατούσε καν στη γη αλλά την ακολουθούσαν από κοντά. Είχε βγάλει τα παπούτσια της και πετούσε, οι μπλε τις κάλτσες αφήνανε πίσω αστεράκια, το μαντήλι της κυμάτιζε στον αέρα σαν σημαία και με κάθε της χαρούμενη φωνή σού έσβυνε από μία χαρακιά στο πρόσωπο. Όταν το μετρό έφτασε στον προορισμό του, κατέβηκαν όλοι πετώντας και μετέδωσαν το μήνυμα παντού. Μέσα σε μια βδομάδα είχαν κατακτήσει όλον τον πλανήτη.

“Καλημέρα”. Ο υπάλληλος δεν απάντησε, ούτε καν έστρεψε το βλέμμα του για να αντικρύσει τον επόμενο στην ουρά. “Καλημέρα”, επέμεινε ο καλοντυμένος κύριος. Φορούσε ένα μαύρο κουστούμι με μωβ πουκάμισο, μαύρη γραββάτα και μαύρα παπούτσια. Από την κορφή ως τα νύχια ήταν στην εντέλεια και ξεχώριζε με τη μία. Δεν είναι και τόσο δύσκολο να ξεχωρίσεις βέβαια ανάμεσα σε άτομα με ανοιχτά πουκάμισα και χρυσές καδένες στο λαιμό. “Τι θέλετε”, απάντησε απότομα ο υπάλληλος. “Θα ήθελα μία βεβαίωση σύμφωνα με το νόμο 3412″, είπε χαμογελώντας στον αγενή υπάλληλο.
- “Δεν την δίνουμε σήμερα, περάστε αύριο”, είπε ο υπάλληλος στρέφοντας το βλέμμα του από τον καλοντυμένο κύριο και πιάνοντας και πάλι το Πάμε Στοίχημα.
- “Μα δεν δουλεύετε σήμερα;”, ρώτησε ο κύριος.
- “Σας είπα κύριε…”. Αυτό πρόλαβε να πει έντονα ο υπάλληλος, τονίζοντας κάθε λέξη, όταν στρέφοντας το βλέμμα του πάλι στον κύριο διαπίστωσε ότι ο ευγενικός κύριος κρατούσε ένα περίστροφο και, ακόμα χειρότερα, τον σημάδευε με αυτό. Δεν ήξερε τι να κάνει, δεν είχε ξαναβρεθεί σε τέτοια κατάσταση. Συνήθως ή φεύγανε με την πρώτη και τον αφήνανε ήσυχο ή απλά τσακωνόντουσαν μαζί του και τους έστελνε στον προϊστάμενό του, με τον οποίον μπορούσε να μείνει ήσυχος ότι δεν θα τον ενοχλούσε.
- “Σιχαίνομαι τα αποβράσματα του είδους σου”, είπε ο κύριος, “αλλά πιο πολύ σιχαίνομαι την παντοδυναμία σας”. Τράβηξε την σκανδάλη και εκτέλεσε εν ψυχρώ τον υπάλληλο.

Όσοι ήταν μέσα στην αίθουσα άρχισαν να ουρλιάζουν και να τρέχουν πανικόβλητοι προς την έξοδο. Ο πυροβολισμός δεν είχε ακουστεί στους πάνω ορόφους γιατί ο καλοντυμένος κύριος είχε φροντίσει να βάλει σιγαστήρα. Ανέβηκε στον πάνω όροφο όπου πίσω από το γκισέ ορισμένοι αναρωτιόντουσαν αν ακούστηκαν φωνές από κάπου.
- “Καλημέρα, θα ήθελα μια βεβαίωση σύμφωνα με το νόμο 3412″, είπε πολύ δυνατά. Έβγαλε το όπλο του. “Τώρα”.
- “Σας παρακαλώ κύριε, τι πράγματα είναι αυ-” μπαμ.
Μία άλλη προσπάθησε να φύγει τρέχοντας, μπαμ.
Ο διευθυντής βγήκε από το γραφείο του “μα τι φασαρία εί-” μπαμ.
Μια άλλη υπάλληλος άρχισε να κλαίει και να φωνάζει “παναγιά μου”, μπαμ.
- “Εντάξει εντάξει θα σας τη δώσουμε!” είπε τελικά μια άλλη υπάλληλος. “Έχετε μαζί σας το διπλότυπο από την ” μπαμ.
- “Ορίστε ορίστε πάρτε την, συμπληρώστε το όνομά σας και τα στοιχεία σας, έχει ήδη την σφραγίδα, μόνο λυπηθείτε μας!” μπαμ.

Πήρε τη βεβαίωση και έφυγε, έχοντας κάνει τον κόσμο λίγο καλύτερο.

Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και οι ανατροπές συγκλονίζουν! Οι εθισμένοι τζογαδόροι δεν πρέπει να χάσουν την ευκαιρεία να μείνουν άστεγοι ποντάροντας στα σιγουράκια των προσεχών εθνικών εκλογών. Μετά την εγκατάσταση της δοκιμαστικής έκδοσης του iWork ‘09 οι συσχετισμοί για την παράσταση-κωμωδία νίκης έχουν ως εξής:

Τα συμπεράσματα που μπορούμε να βγάλουμε από τις νέες μετρήσεις είναι:

1. το γράφημα έχει γίνει 3D το οποίο σημαίνει ότι έρχονται δύσκολες μέρες όποιος και να νικήσει
2. ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται να κερδίζει την πρωτιά με διαφορά, ωστόσο αυτό δεν του δίνει την δυνατότητα να σχηματίσει κυβέρνηση γιατί με το που θα πάρει τέτοιο ποσοστό θα διασπαστεί στις συνιστώσες του, οι συνιστώσες του θα διασπαστούν σε υποσυνιστώσες, έως ότου να κινείται στο όριο του μπαίνω δεν μπαίνω στη βουλή.
3. ο ΛΑΟΣ παίρνει 1% επειδή έπιασαν δουλειά τα κονσερβοκούτια του 53% του ΣΥΡΙΖΑ. Απομένει μόνο ο Άδωνις και όσοι έχουν αγοράσει τα βαριά πακέτα του Λιακόπουλου, τα οποία χρησιμοποιούν αποτελεσματικά σαν αμυντικό όπλο ΕΛ.
4. για πρώτη φορά ικανοποιούμε πάγιο αίτημα του ΚΚΕ και το εμφανίζουμε κατά σύμβαση με αρνητικό πρόσημο. Στην πραγματικότητα παίρνει 10% αλλά επειδή μόνο η δική του πολιτική είναι η σωστή, το βάζουμε ανάποδα για να ξεχωρίζει. Τι Πλαστήρας τι Παπάγος, φάντης και ρετσινόλαδο, πέντε κόμματα δύο πολιτικές, τιμωρήστε τους στις κάλπες, λαϊκή πανστρατιά και άλλα ντελίρια.
5. Η ΝΔ παίρνει 14%. Το ΠΑΣΟΚ 26%. Αν επαληθευτεί η μέτρηση τότε πιθανή εξέλιξη είναι απογοητευμένοι οι δύο αρχηγοί να αποχωρήσουν και να δώσουν τη θέση τους σε Ντόρα (ιφ γιου νόου γουατ άι μην) και Ευάγγελο Βενιζέλο που θα κάνουν συγκυβέρνηση.
6. Οι Οικολόγοι γίνονται αξιωματική αντιπολίτευση ( ! ).

Γράνα!

Το blog παρουσιάζει την αποκλειστική του δημοσκόπηση για τις εθνικές εκλογές της 4ης Οκτώβρη. Η δημοσκόπηση έγινε εισάγοντας διάφορα νούμερα στο OpenOffice και λαμβάνοντας υπόψη πόση ώρα μου απομένει για κολατσιό.

Στο παραπάνω γραφικό φαίνεται η προτίμηση των πολιτών στο ερώτημα ποιος θα θέλατε να διοικήσει την MARFIN αν ο Βγενόπουλος την πουλούσε στο κράτος. Παρατηρήστε πόσο κοντά είναι τα ποσοστά των δύο μεγάλων κομμάτων, την ανάκαμψη ΝΔ αλλά και την θριαμβευτική επάνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στα παλιά του δημοσκοπικά υψηλά ποσοστά.

Η σωστή ονομασία του ΜΛ ΚΚΕ έχει αποτελέσει πολλές φορές αντικείμενο τριβής και διαξιφισμών, ακόμα και αντιπαραθέσεων. Φίλοι καρδιακοί έχουν έρθει στα χέρια μαλώνοντας για το αν το σωστό είναι να το λέμε ΜΛ ΚΚΕ (προφέρεται μου λου κου κου ε) ή ΚΚΕ ΜΛ (προφέρεται κου κου ε μου λου). Το blog αυτό, πάντα πιστός σύμμαχος της καλής χοληστερίνης και δριμύς πολέμιος των καρδιαγγειακών προβλημάτων, θα δώσει μια για πάντα οριστική απάντηση στο δίλημμα.

Η απάντηση λοιπόν είναι απλή: δεν υπάρχει δίλημμα! Το δίλημμα είναι τεχνητό! Ω, ανατροπή εσύ της πλοκής, σαν τον σωσία ή τον δίδυμο αδερφό ενός αστυνομικού μυθιστορήματος, πόσο μας πλημμυρίζεις με δέος! Ναι! Είναι αλήθεια! Είναι και τα δύο σωστά επειδή πρόκειται για διαφορετικά κόμματα! Το πρώτο είναι, με τη σειρά που τα αναφέραμε ήδη, το Μ-Λ ΚΚΕ, δηλαδή το μαρξιστικό λενινιστικό κομμουνιστικό κόμμα Ελλάδας. Το δεύτερο είναι το ΚΚΕ (μ-λ), δηλαδή το κομμουνιστικό κόμμα Ελλάδας (μαρξιστικό – λενινιστικό). Τώρα που λύθηκε μια για πάντα η παρεξήγηση, ας δούμε τις διαφορές τους για να ξέρουμε ποιο από τα δύο να ψηφίσουμε, ποιο από τα δύο μας εκφράζει.

1. Κεφαλαία – μικρά. Το Μ-Λ ΚΚΕ γράφει με κεφαλαία γράμματα το Μ-Λ ενώ το ΚΚΕ (μ-λ) το γράφει με μικρά. Επομένως είναι φανερό ποιος είναι με το κεφάλαιο και ποιος με τον απλό πολίτη.
2. Σειρά γραφής. Το Μ-Λ ΚΚΕ γράφει πρώτα το Μ-Λ και κατόπιν το ΚΚΕ, ενώ το ΚΚΕ (μ-λ) επιλέγει εντελώς αντίθετη πολιτική. Επομένως μπορούμε να πούμε ότι αν μας εκφράζουν περισσότερο οι Μαρξ και Λένιν, τότε καλό είναι να επιλέξουμε το πρώτο. Αν αντίθετα θέλουμε μια ελληνική εκδοχή του κομμουνισμού, ας διαλέξουμε το δεύτερο.
3. Σύμβολα. Παρατηρούμε ότι το Μ-Λ ΚΚΕ δεν χρησιμοποιεί κάποιο σύμβολο, πέρα από την παύλα. Αντίθετα το ΚΚΕ (μ-λ) χρησιμοποιεί το σύμβολο της αριστερής παρένθεσης, ακριβώς πριν από το γράμμα μ. Ακόμη, σαν να μην έφτανε αυτό, επιλέγει να δώσει σαφή ιδεολογικό στίγμα βάζοντας στο τέλος και μια δεξιά παρένθεση, ακριβώς μετά από το γράμμα λάμδα. Είναι φανερό ότι το Μ-Λ ΚΚΕ είναι πιο δωρικό και ταυτόχρονα μένει προσηλωμένο στα του οίκου του. Αντίθετα, το ΚΚΕ (μ-λ) επιχειρεί παράλληλα με τις θέσεις του να κάνει και κριτική στο πολιτικό σύστημα της εναλλαγής βραχύβιων κυβερνήσεων αριστερών και δεξιών παρενθέσεων.

Υπάρχει ελπίδα για συνεργασία ανάμεσα σε αυτά τα τόσο διαφορετικά κόμματα; Το blog αυτό, με ευθύνη και αποφασιστικότητα απαντά ναι, υπάρχει. Και αυτό το λένε οι ομοιότητες των δύο κομμάτων. Λίγες, όχι εμφανείς, αλλά υπάρχουν. Ελπίζουμε ότι θα ευοδωθεί μια μέρα η συνεργασία Μ-Λ ΚΚΕ και ΚΚΕ (μ-λ), για να μπορέσει να κατέβει ενιαία πρόταση στις εκλογές που θα ταράξει τα νερά και θα κάνει την ανατροπή στον βούρκο που έχουμε βυθιστεί. Αν ποτέ γίνει κάτι τέτοιο, προτείνω για όνομα του εγχειρήματος το <ΜΛ>ΚΚΕ</ΜΛ>. Οι αγκύλες της HTML δηλώνουν ότι δεν είναι μόνο ο Γιώργος Παπανδρέου που ξέρει από κομπιούτερς αλλά και οι μαρξιστές λενινιστές κομμουνιστές μαρξιστές λενινιστές. Επίσης, η παύλα έχει φύγει τελείως, γιατί να αναδειχθεί η απαλοιφή των διαχωριστικών γραμμών του παρελθόντος. Αυτό έλεγε συνέχεια ο Κώστας Καραμανλής και έγινε πρωθυπουργός την πρώτη φορά. Πρώτη τους δουλειά ας είναι η επίλυση του προβλήματος με την ονομασία της FYROM.

Τέλος, αν ποτέ διαλυθεί το <ΜΛ>ΚΚΕ</ΜΛ>, γιατί ως γνωστών οι αριστεροί (ελπίζω να είναι αριστεροί) έχουν μια τάση να διαλύονται όταν μαζεύονται από τρεις και πάνω, προτείνω ως όνομα της πολυπληθέστερης εναπομείνουσας συνιστώσας το XΜΛΚΚΕ (εξ, πρώην δηλαδή, μαρξιστικό λενινιστικό κομμουνιστικό κόμμα Ελλάδας). Έτσι έγινε και στην πληροφορική, από HTML πήγαμε στην XML.

Αν πάλι δεν πειστήκατε, εδώ μπορείτε να ακούσετε τον εθνικό ( ? ) ύμνο της Σοβιετικής Ένωσης και εδώ μπορείτε να δείτε κάποιους που είναι πιο σταλινικοί από το ΚΚΕ σκέτο (έχουν αγγλική σελίδα στη wikipedia αλλά όχι ελληνική!).

Η χαρούμενη πόλη αποφάσισε να πάει ένα βήμα παραπέρα την αγάπη της για τους πεζούς και εγκατέστησε ειδικό σύστημα στα φανάρια. Με το που πάταγε το κουμπάκι ένας πεζός για να περάσει απέναντι, το φανάρι γινόταν αμέσως πράσινο. Ήταν πρωτοποριακό και όλοι συμφώνησαν ότι ήταν το καλύτερο αφού το αμάξι έτσι κι αλλιώς τρέχει γρήγορα και δεν πειράζει μια μικρή καθυστέρηση.

Σε τρεις μήνες ήρθαν οι τουρίστες. Ενθουσιασμένοι δοκιμάζανε την τεχνολογία. Ήρθαν μόνο και μόνο για αυτό, για να θαυμάσουν την ποιότητα ζωής που προσφέρει η νέα τεχνολογία. Έκαναν σαν μικρά παιδιά και όταν γύρισαν στις πατρίδες τους διηγήθηκαν ιστορίες για πόλεις που βάζουν τον πεζό προταιρεότητα.

Σε έξι μήνες εκτέλεσαν τον υπουργό μεταφορών και ξήλωσαν τα φανάρια. Η παχυσαρκία δε των πρώην πεζών είναι ακόμα και σήμερα αξιοσημείωτη.

Λισαβώνα, 4 το πρωί (τοπική ώρα), γενικό επιτελείο πορτογαλικού στρατού. Δελτίο τύπου.

Η Πορτογαλία από τις 4 το πρωί κηρύσσει τον πόλεμο στην Μοζαμβίκη. Η κυβέρνηση της Μοζαμβίκης δεν έχει κάνει τίποτε για να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των πολιτών της, με αποτέλεσμα να στρέφονται κατά χιλιάδες στην μετανάστευση τόσο στην Πορτογαλία όσο και σε άλλους εταίρους μας στην ΕΕ. Το μεταναστευτικό αυτό κύμα επιφέρει πλήγμα στις υπηρεσίες του κράτους μας που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν και που δεν έχουν και καμία υποχρέωση να πληρώνουν την ανικανότητα της κυβέρνησης της Μοζαμβίκης. Με σκοπό την προστασία του τρόπου ζωής μας, προχωρούμε στην κήρυξη πολέμου στην Μοζαμβίκη με σκοπό την ολοκληρωτική κατάληψη της χώρας και την εγκαθίδρυση μεταβατικής κυβέρνησης που θα φροντίσει να εξαλείψει τους λόγους που οδηγούν τους κατοίκους της Μοζαμβίκης στην μετανάστευση.

Ο αρχηγός του στρατού,
Αρμάντο Μαπούτο

Γνωστό και ως “λέω μια κρυάδα για ανέκδοτο ή αστείο και γελάω μόνος μου”.

Τι να κάνετε: σκοτώστε τον άρρωστο.

Τι να μην κάνετε: μην χαμογελάσετε από ευγένεια. Είναι σαν να ρίχνετε κηροζίνη σε αναμένη φωτιά μέσα σε μαιευτήριο.

ΥΓ: αν και το σύνδρομο φέρει το όνομα του Κώστα Τσάκωνα, το επιτηδευμένο γέλιο του ηθοποιού μετά την κρυάδα του είναι το τρικ που σε βάζει κι εσένα στο τριπάκι να γελάσεις. Οι υπόλοιποι κρετίνοι εκεί έξω, σας αξίζει ένα γερό τρίψιμο στο μυαλό με γυαλόχαρτο.