singen sang gesungen

Την Δευτέρα που μας πέρασε, πρώτη του Φλεβάρη, έκανα την επέμβαση στα μάτια μου για να απαλλαγώ από τα γυαλιά μου. Η όραση θα αργήσει να αποκατασταθεί και μέχρι τότε το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ρίχνω τις σταγόνες που μου έχουν δώσει και να κάνω υπομονή.

Η εγχείριση έγινε στο Άμστερνταμ και είπα να πάρω το νέο τρένο που σε πάει στο αεροδρόμιο σε μισή μόλις ώρα. Εντυπωσιακά γρήγορο αν και έκανε πολύ θόρυβο. Το Άμστερνταμ σε αντίθεση με το Ρότερνταμ το είχε το χιονάκι του – στο Ρότερνταμ αντίθετα είναι πολύ “πελαγίσιο” και απλά το βράδι παγώνει και γίνεται γυαλί, ιδανικό για κατάγματα και φιγούρες από ακούσιους πατινέρ. Στην κλινική δεν είχα ξαναπάει (οι προηγούμενες επισκέψεις έγιναν τοπικά στο Ρότερνταμ) αλλά χάρη στο Google Maps βρίσκεις τα πάντα από συγκοινωνία μέχρι να δεις τους δρόμους από κοντά. Το αναφέρω γιατί για ανθρώπους σαν κι εμένα που δεν έχουμε προσανατολισμό είναι μεγάλη υπόθεση.

Στην κλινική μου δώσανε ένα βάλιουμ και ένα τσάι και περίμενα τη σειρά μου. Το βάλιουμ σκεφτόμουν ότι δεν μου κάνει τίποτα αλλά όταν σηκώθηκα να περπατήσω να πάω στην τουαλέτα ένιωσα ότι όλα ήταν πιο χαλαρά και ξέγνοιαστα και σαν να περπάταγα σε αργή κίνηση. Μου φαίνεται ότι θα αναπτύξω εθισμό στα βάλιουμ Στην αίθουσα αναμονής περίμενε αρκετός κόσμος. Εγώ πήγα κατά τις 4 το απόγευμα. Η επέμβαση κοστίζει περί τα δύο χιλιάρικα. Μάλλον βγάζουν σε μία μέρα όσα βγάζω εγώ σε ένα χρόνο. Να τα ακούνε αυτά όσοι έχουν συγγενείς μαθητές στο σχολείο.

Όταν ήρθε η σειρά μου, μου φόρεσαν σακούλες στα πόδια και στα μαλλιά. Με ένα πινέλο μου πέρασαν μπεταντίν στα μάτια και γύρω από τα μάτια. Μου έδωσαν ένα μικρό τσαντάκι που θα έπαιρνα μαζί μου φεύγοντας που περιείχε: πολλές σταγόνες, οδηγίες, πλαστικά καλύμματα για τα μάτια και κολλητική ταινία για να στερεώνω τα πλαστικά καλύμματα. Τα πλαστικά καλύμματα είναι για τον ύπνο, να μην μπει τίποτα μέσα στα μάτια.

Και μετά μου εξήγησαν το περιεχόμενο του τσαντακίου.

Και μετά περίμενα.

Και μετά βγήκε έξω από το δωμάτιο με το λέιζερ ο προηγούμενος και είχε έρθει η σειρά μου.

Η επέμβαση είναι ζήτημα αν κρατάει 10 λεπτά και δεν πονάει καθόλου. Όταν όμως δεν έχω βάλει ούτε καν φακούς επαφής στα μάτια μου ποτέ, είναι φυσιολογικό η παραμικρή κίνηση των γιατρών πάνω στα μάτια μου να μου προξενεί εξαιρετικό άγχος. Το άγχος προσπάθησα να διοχετεύσω στις μπάλες που μου δώσανε να ζουλάω με εξαιρετική αποτυχία.

Αρχικά ξαπλώνεις. Κάτω από το λέιζερ. Σου καλύπτουν το ένα μάτι και αρχίζουν να δουλεύουν με το άλλο. Τραβάνε πίσω το βλέφαρο με μία ταινία και το στερεώνουν. Ρίχνουν στο μάτι σταγόνες αναισθητικές και μετά το καθαρίζουν να μην έχει σκουπιδάκια (φαντάζομαι ότι δεν το κάνανε απλά για να με τρομάζουν). Στη συνέχεια σου λένε να κοιτάς προς το λέιζερ και το βάζουν μπροστά.

Είναι αδύνατο να κάνεις κάτι λάθος, δεν μπορείς να ανοιγοκλείσεις τα μάτια, δεν μπορείς να κουνηθείς, απλά κοιτάς το λέιζερ.

Στη συνέχεια όλο αυτό το βασανιστήριο επαναλαμβάνεται για το δεύτερο μάτι. Και μετά είσαι έτοιμος.

Εξαιτίας της μεθόδου που μου κάνανε, μου βάλανε και φακούς μέσα στα μάτια για να προστατεύεται η πληγή την πρώτη βδομάδα. Αυτό ήταν το πιο ζόρικο μάλλον για τη βδομάδα που πέρασε γιατί έπρεπε εξαιτίας των φακών να φοράω τα πλαστικά καλύμματα στα μάτια όταν έπεφτα για ύπνο και με πιέζανε και δυσκολευόμουν να κοιμηθώ. Επίσης τα πρωινά όταν ξύπναγα με το που άνοιγα τα μάτια είχαν ξεραθεί όλα και μάτια και φακοί και το πρώτο άνοιγμα των ματιών συνοδευόταν από απότομο κλείσιμο και οξύ στιγμιαίο πόνο. Σταγόνες και πάλι σταγόνες. Και αντιβιοτικές σταγόνες. Και αφόρητη βαρεμάρα μιας και δεν επιτρεπόταν Η/Υ, τηλεόραση, κλπ. Μόνο ραδιόφωνο, κιθάρα, περπάτημα πάνω κάτω μέσα στο σπίτι (καμιά φορά και κάτω πάνω για ποικιλία). Ούτε λούσιμο επιτρεπόταν για να μην μπει νερό στα μάτια.

Αφού σάπισα αρκετά την πρώτη βδομάδα, πήγα χτες και μου αφαιρέσανε τους φακούς. Μου είπαν ότι έχει γιατρευτεί πολύ καλά η πληγή και τώρα θα βελτιώνεται σιγά σιγά η όραση. Γενικά θα έχει σκαμπανεβάσματα, κάποιες μέρες θα είναι καλές, κάποιες όχι. Το τυπικά οριστικό αποτέλεσμα της εγχείρισης θα είναι γνωστό σε ένα χρόνο – πρακτικά όμως ότι είναι να γίνει θα γίνει στους επόμενους τρεις μήνες. Πάντως πριν την επέμβαση μου είχαν πει ότι για τη δική μου μυωπία που δεν ήταν ιδιαίτερα υψηλή (3,5) το πετυχαίνουν με την πρώτη επέμβαση να μηδενιστεί τελείως. Και η γιατρός είπε ότι η ξαδέρφη της έχει παντρευτεί Έλληνα και επομένως δεν θα έκανε ποτέ κάτι κακό σε ελληνικά μάτια αλλά οκ ας περιμένουμε να δούμε.

Από αύριο δουλειά, θα δούμε πώς θα πάει. Σκοπεύω να κάθομαι στον Η/Υ μόνο στη δουλειά και σπίτι αποχή – ξεκούραση. Για να γράψω πάντως αυτό το ποστ πιο ξεκούραστα έχω ενεργοποιήσει το zoom στο MacBook.