Το πρωί μια υπάλληλος μου εξηγούσε αναλυτικότατα γιατί δεν μπορεί να μου ανανεώσει την εκπτωτική μου κάρτα στο τρένο. Ο λόγος ήταν ότι είχε ανάποδα το όνομα και το επώνυμό μου. Όταν απολογήθηκα ότι πέρσι που την έβγαλα δεν ήξερα γρι ολλανδικά άρχισε “όχι όχι δεν λέω ότι φταίτε εσείς” και τελικά δεν με άφησε να φύγω αφού πρώτα βεβαιώθηκε ότι ήξερα τι πρέπει να κάνω. Με τρεις διαφορετικούς τρόπους. Πέντε λεπτά αργότερα.
Και πριν λίγο με πήρε τηλέφωνο κάποια υπάλληλος από κάποια υπηρεσία που ασχολείται με τα ασφαλιστικά να μου πει ότι το παλεύει το θέμα μου με το ΤΣΜΕΔΕ αλλά ότι πρέπει να κάνω υπομονή γιατί η ολλανδική πλευρά είναι σε διαπραγματεύσεις με την ελληνική πλευρά επειδή η συμφωνία είναι του 1998 και πρέπει να την αλλάξουν. Έπρεπε να της απαντήσω ότι στα σχεδόν 30 μου χρόνια δεν με είχε πάρει ποτέ τηλέφωνο το κράτος για να μου ζητήσει την κατανόησή μου. Την χιλιοευχαρίστησα και ξεχύθηκα στους διαδρόμους της εταιρείας να διαλαλώ την αγάπη μου για την γραφειοκρατεία που νοιάζεται, που αγωνίζεται, που ματώνει για τον πολίτη. Και τον παίρνει και τηλέφωνο.
Ξέρεις ότι οι διακοπές τελείωσαν όταν:
1. το μετρό έρχεται ανά τρία λεπτά αντί ανά δέκα
2. στις 7μιση το πρωί στο μετρό δεν είσαι μόνος
3. οι φοιτητές στο Delft με τα ποδήλατά τους θυμίζουν μαζική ποδηλατοπορεία στην Αθήνα
4. το λεωφορείο είναι τίγκα στους φοιτητές τους οποίους τα τρένα ξερνάνε σε καταιγιστικούς ρυθμούς και αριθμούς
Δείτε με τι θα εξοπλιστεί η Ελληνική Αστυνομία. Φαντάζομαι θα φάει η μίζα σίδερο… άλλωστε αυτό έλειπε από την αστυνομία για να κάνει σωστά τη δουλειά της… πολύ θλιβερή αυτή η χώρα, φοβάμαι λίγο που πρέπει να την επισκέπτομαι πού και πού. Γιατί αν σου κάτσει;
Θυμάμαι την απορία του αστυνομικού στην πορεία που κάναμε στη Χάγη για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Εγώ του εξηγούσα την κατάσταση και στο τέλος με αφοπλιστική ειλικρίνια αυτός με ρώτησε “but you vote, right?”. Τι να του απαντήσεις. Δεν θυμάμαι να του απάντησα κάτι συγκεκριμένο ή κάτι ουσιαστικό εν πάσει περιπτώσει.
Η πιο ανίκανη κυβέρνηση – θίασος που θυμάμαι καταφέρνει να κάνει το θαύμα της για δεύτερη φορά. Ήδη τα ανέκδοτα στο twitter για το στρατιωτικό μπουφάν του πρωθυπουργού και για τα τριχίλιαρα που ετοιμάζεται να μοιράσει δίνουν και παίρνουν. Μυρίζει καμμένο, μυρίζει εκλογές – θα μπορούσε να είναι χρησμός “κύκλων” της Ρηγίλλης. Α και θυμάμαι βέβαια πριν καιρό τον Μαρκογιαννάκη να απαντάει με θράσσος σε δημοσιογράφο “όσα θέλω” στην ερώτηση πόσα ελικόπτερα μπορεί να διαθέσει.
Από την άλλη όμως, στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση αυτή η κουστωδία ανίκανων και επικίνδυνων βλαχοκοτζαμπάσηδων της ελληνικής sui generis εκδοχής της δεξιάς δεν πήρε παρά 19% των ψήφων. Η συντριπτική πλειοψηφία του εκλογικού σώματος ψήφισε αδιαφορία ή παραίτηση ή αηδία. Δυστυχώς αυτό δεν μετράει πολύ για την κυβέρνηση. Είναι σαν τον τύπο που οδηγάει ανάποδα με το μηχανάκι του και του φωνάζεις “ε πας ανάποδα” και αυτός φωνάζει “ό,τι και να πεις έχεις δίκιο συγνώμη φιλαράκο”. Αλλά φυσικά δεν σταματάει να πηγαίνει ανάποδα. Επομένως, αντί να κατηγορούμε μόνο την κυβέρνηση μειοψηφίας, ας κατηγορήσουμε λίγο και την σιωπηρή πλειοψηφία. Η αποχή είναι συνενοχή.
Είμαι λίγο μακριά για να ταυτιστώ ή να οργιστώ. Έβαλα πριν λίγο, μετά από πάρα πολλούς μήνες, τηλεόραση ΣΚΑΙ μέσω ίντερνετ. Πολίτες κλαίνε, δήμαρχοι κλαίνε, ατσαλένιοι δημοσιογράφοι τους ζητάνε να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους… τα έχω ξαναδεί όμως όλα αυτά. Θα μπορούσαν να παίζουν πλάνα αρχείου και δεν θα είχε καμία διαφορά.
Άλλωστε, σε κάθε άλλο πρόβλημα το ίδιο ισχύει. Ελλάδα – πλάνα αρχείου. Συλληπητήρια.
Πατώντας σήμερα να δω κανένα επεισόδιο southpark στο southparkstudios.com μου εμφανίζει ένα μεγάλο μήνυμα που λέει ότι “Due to copyright and other legal reasons, South Park video content cannot be viewed outside the United States.” και αμέσως μετά συνεχίζει “Watch full episodes and 1000s of clips available for free. Go to SouthPark.nl”.
Πατώντας στο SouthPark.nl βλέπω το ίδιο site με αυτό που έβλεπα στην παλιά διεύθυνση και τα επεισόδια παίζουν κανονικά.
Επομένως, θέλω να πω σε αυτούς που εμπνεύστηκαν αυτούς τους νόμους ότι όταν με ένα κλικ είμαι παράνομος και με δύο κλικ είμαι νόμιμος τότε πρέπει να ξανασκεφτείτε λίγο αυτά που κάνετε…
Θα έπρεπε να υπάρχει μία διαδικασία με κάρτες από τον ΟΗΕ για τέτοια φασιστικά καθεστώτα. Στις δύο κίτρινες, εισβολή από κυανόκρανους. Λογικά για την Ελλάδα τώρα θα είχαν περάσει στις ατομικές βόμβες.
Το παρακάτω είναι ένα e-mail που έστειλα στη mailing list της εταιρείας μας.
Hello people,
we’ve run into a situation where a WCF service has grown too big. So filled with services and operations that we run into the dreadful error message:
The maximum nametable character count quota (16384) has been exceeded.
Now normally you can adjust this in the configuration settings with the readerQuotas. Unfortunately, the culprit service was no other that the metadata exchange service that uses the mexBinding and, guess what, there’s no option of setting the readerQuotas for that particular binding…
After almost an hour of making panic facial expressions in front of the client, my Greek genes kicked in and provided with a solution. I hereby present you: the story of Alexander the Great and the Gordian Knot.
Alexander the Great embarked on his campaign to conquer Asia, uniting for the first time all Greeks (except the stubborn Spartans). In one of the very first cities he took, somewhere in what is now modern Turkey, the people told him about a knot. The Gordian Knot. A knot so complicated that no man could untie. The legend said that the man who would untie the Gordian Knot would become the king of the entire asian continent. Alexander accepted the challenge. He stood over the knot, dazzled and baffled by its complexity. He stood there studying the knot. Then, he took one step back, pulled out his sword and cut the Gordian Knot.
Back at the client? Split the service… so instead of trying to deal with cryptic error messages and possibly unsupported configuration options, lay out your service contracts across different services. This way, instead of getting all of your contract’s metadata into one big xml file, you get smaller xml files that .NET doesn’t choke on. In our problem it was also kind of a natural split because the project over time had grown into dealing with two distinct problem domains…
Anyway, I hope you enjoyed the story. Everybody here at the client sure did
