singen sang gesungen

Στο κατεχόμενο από μαύρους και μουσουλμάνους Ρότερνταμ έκανε την εμφάνισή της στους δρόμους μία διαφημιστική καμπάνια εναντίον του ρατσισμού. Είναι σαν να κάνεις διαφημιστική καμπάνια στην Ελλάδα εναντίον του πολυτονικού. Ή κάποια άλλη πιο έξυπνη παρομοίωση. Η διαφήμιση υποστηρίζεται από το site discriminatie.nl και είναι αρκετά έξυπνη. Είναι μόνο στα ολλανδικά αλλά αν παίξετε λίγο με τα links θα δείτε τις διάφορες εικόνες: ένας μαύρος που κρύβεται πίσω από μία ταμπέλα με πρόσωπο λευκού, ένας ομοφυλόφιλος που κρύβεται πίσω από μία ταμπέλα με πρόσωπο γυναίκας, μία business woman που κρύβεται πίσω από μία ταμπέλα με πρόσωπο business man και τέλος, το αγαπημένο μου, μία μουσουλμάνα με μαντίλα που κρύβεται πίσω από μία ταμπέλα με πρόσωπο μιας έγχρωμης χωρίς μαντίλα. Είναι το αγαπημένο μου καθώς αργώ να καταλάβω ποιο είναι χειρότερο.

Εξηγούσα σήμερα στη δουλειά ότι τις προάλλες παραλίγο να καλέσω την αστυνομία για απαγωγή βρέφους επειδή είδα έναν μαύρο να κρατάει ένα λευκό μωράκι. Επίσης, τις προάλλες γυρνούσα στο σπίτι μετρώντας πόσους λευκούς συναντούσα. Μέτρησα μηδέν περπατώντας από το μετρό ως το σπίτι μου. Μένω κοντά στο μετρό είναι η αλήθεια.

Η καμπάνια αυτή συνοδεύεται από κείμενο στις αφίσες στο δρόμο, που αν το μεταφράζω σωστά λέει κάτι στο στυλ “προτιμάτε να κρύβεστε από το να βγαίνετε έξω;”. Πραγματικά, αυτοί οι εγκέφαλοι που είχαν την έμπνευση να βάλουν αυτή τη διαφήμιση στο Ρότερνταμ δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους εδώ πέρα. Εδώ ο μεγαλύτερος ρατσιστικός πυρήνας κατά πάσα πιθανότητα είμαι εγώ, ο κλασικός απροσάρμοστος έλληνας. Όταν παίρνεις το τρένο ξέρεις σε ποια πόλη θα κατεβούν όλα τα κορίτσια που φοράνε μαντίλα, όπως ακριβώς όταν παίρνεις το μετρό ξέρεις σε ποια στάση θα κατέβουν οι πιο εξαθλιωμένοι μαύροι. Και οι ολλανδοί της πόλης είναι κάπου αλλού, ξεμυτίζοντας για να τρέξουν σε μαραθώνιους και σε διάφορα δικά τους παλαβά φορώντας στολές κουνελιών όλοι μαζί σαν χαρούμενη αδερφότητα ενώ τριγύρω τους η κοινωνία διαπραγματεύται τον αποχαρακτηρισμό του μαύρου πητ σε σκέτο πητ όπως μετονομάστηκαν και τα νέγρικα φιλιά σε σκέτα φιλιά.

Πάντα είχα απορία όταν διάβαζα στα βιβλία της Ιστορίας ότι “σλάβικα φύλα κατέβηκαν στο βυζάντιο” ή “οι τούρκοι ήρθαν από τη μογγολία στην Μ.Ασία” πώς στο διάολο κινήθηκαν ανενόχλητοι. Ίσως να έγινε κάπως έτσι.

Εντωμεταξύ όλοι αυτοί οι σκούροι δεν έχουν τίποτα, εντάξει μεταξύ τους μιλάνε δυνατά και ενοχλητικά όπως οι έλληνες και οι ισπανοί. Τα παιδιά τους στην εφηβεία είναι κατά κανόνα αληταρία αλλά εντάξει αυτό είναι της ηλικίας. Αλλά η συντριπτική πλειοψηφία τους είναι απλά άνθρωποι. Το ερώτημα είναι πώς στο καλό αφήνεις να αλλάξει τόσο πολύ η δημογραφική σύνθεση ενός τόπου και πώς το αποδέχεσαι. Είναι οι κάτω χώρες, δεν είναι η νέα ινδονησία ή η νέα ινσταμπούλ δηλαδή έλεος. Είναι σωστό αυτό το πράγμα;

Τις προάλλες στο τένις (άλλο ένα προπύργιο της αρείας φυλής στο οποίο παρείσφρυσα κι εγώ) κάποιος είπε ότι το Ρότερνταμ φέρει την επωνυμία ‘jongeren hooftstad’ (η ορθογραφία στο περίπου) δηλαδή πρωτεύουσα των νέων. Δεν αμφιβάλω, παντού βλέπεις νέους. Σκούρους. Με καροτσάκια με περισσότερα σκούρα μωράκια ή και τελείως μαύρα με αυτό το πανέμορφο δέρμα του τελευταίου αρχηγού της Νέα Γουϊνέας. Είναι τόσο μαύρο που οι κοπέλες στο μετρό πίσω από το τζάμι φαίνονται σαν αντανακλάσεις. Πετάχτηκα και είπα ‘buitelander hooftstad’ (πρωτεύουσα των ξένων).

Είχα πάει να βάλω σχάρα στο ποδήλατο. “Όχι, όχι, ολλανδική εταιρεία είναι” του λέω. “Και γιατί προσέλαβαν κάποιον από την Ελλάδα” μου λέει. Ανασήκωσα τους ώμους και είπα “δεν ξέρω”. Συμπλήρωσα ότι η οικονομία πάει καλά εδώ, στάνταρ ατάκα που λέω παρόλο που από τότε που άρχισα να την λέω έχει εμφανιστεί μία οικονομική κρίση. “Ποια οικονομία”, μου λέει. “Η ΤΝΤ, η εταιρεία με τα ταχυδρομεία, ανακοίνωσε 11,000 απολύσεις. Έντεκα χιλιάδες!” κάνει και το πρόσωπό του αντανακλά με τον πιο γλαφυρό τρόπο την αδυναμία του να συμβιβαστεί με αυτό που είπε. “Πουλάω πολύ ακριβά ποδήλατα και το βλέπω ότι έχει κρίση γιατί δεν πουλάω. Παίρνανε τα μπόνους και αγοράζανε, τώρα δεν πουλάω”. Έριξα μια ματιά σε ένα ποδήλατο πανέμορφο, 2000 ευρώ. Τη σχάρα μου την πλήρωσα 40 ευρώ με τα εργατικά του. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πολλά από ποδήλατα, βλέπω το πιο όμορφο που να μπορώ να αγοράσω και το παίρνω.

Ανακατεμένα όλα. Ίσως η ιστορία να γράψει ότι αυτή η πόλη αλώθηκε ειρηνικά και οι ολλανδοί έγιναν μειονότητα στην πόλη τους. Αν τους φέρονται σωστά, γιατί όχι θα μου πεις. Αλλά πώς παραδίδεις έτσι την ιστορία σου, το χώρο σου; Είναι όπως όταν βλέπεις τον Ζιντάν ή ακόμα χειρότερα τον Ανρί και λες “χμ, να ένας απόγονος του Αστερίξ”. Ο κόσμος αλλάζει και νιώθεις ξένος σε αυτόν. Ίσως απλά η Ευρώπη να άλλαξε πριν από εμάς (την Ελλάδα) και να άλλαζε όσο εμείς οι τριχωτοί κοντοπόδαροι τουρκαλβανοί μαθαίναμε ότι η Φυλή έχει συνεχή ιστορία 5,000 χρόνων. Όπως έλεγε και ένας φυσικός στο λύκειο, οι νεοέλληνες κοιμούνται στη σκιά του Παρθενώνα.

Η Ευρώπη έχει υποχρέωση να φιλοξενήσει και να υποδεχτεί τους πρόσφυγες. Καμιά ζωή δεν είναι λαθραία. Και λοιπές αρχιδιές. Απλά η Ευρώπη είναι πιο κοντά π.χ. από τις ΗΠΑ και τον έχει χοντροπιεί. Καμιά υποχρέωση. Η Ευρώπη πεθαίνει, γερνάει, και την θέση της παίρνουν οι Αφρικανοί και οι Ασιάτες.

Τουλάχιστον θα σώσουν τα ταμεία.