singen sang gesungen

Απλά τα σπάει. Σε αντίθεση με το industrial Ρότερνταμ των ψηλών γυάλινων ουρανοξυστών και των αρχιτεκτονικά εμπνευσμένων κτηρίων, η Ουτρέχτη έχει παραδοσιακό-γραφικό χαρακτήρα και το μεγάλο της ατού είναι ένα μεγάλο πανέμορφο κανάι που την διασχίζει. Εκεί μπορείς να κατέβεις κάτω στο ύψος του καναλιού και να φας καθώς είναι γεμάτο εστιατόρια (ότι κουζίνα θες). Πανέμορφη. Στο κανάλι κάνουν και κανώ διάφοροι ολλανδοί ενώ υπάρχει και καραβάκι που το διασχίζει.

Ακρίβεια: το τελευταίο προπύργιο της λευκής φυλής. Το Ρότερνταμ είναι η πιο φτηνή πόλη νομίζω από αυτές που ξέρω εδώ στις Κάτω Χώρες. Εξού και η πολυπολιτισμικότητά του. Παρεπιμπτόντως νομίζω ότι η λέξη είναι λάθος, δεν έχουμε πολλούς πολιτισμούς, έχουμε πολλές ράτσες. Ο πολιτισμός είναι ο δυτικός καταναλωτικός πολιτισμός. Δεν έχει πουθενά μαύρους να βαράνε το ταμτάμ, κυκλοφοράνε κι αυτοί με κουστούμια και γραβάτες (όταν δεν κυκλοφορούν ντυμένοι παριστάνοντας το γκέτο που δεν είναι). Η Ουτρέχτη είναι αρκετά πιο ακριβή και εκεί που κάτσαμε πρέπει να ήταν πιο ακριβά. Αποτέλεσμα: δεν μέτρησα ούτε μία κοπέλα με μαντίλα, παντού ξανθιές υπάρξεις. Μόνο μία μαύρη και όλα τέλεια και αρμονικά. Την αρμονία χάλασαν δύο σκούροι άραβες με προβληματικό dress code (που πας με το αντίντας) που ήθελαν “απλά να πιουν μπίρα” στο μαγαζί που κάθεσαι να φας. Πέταξαν και το άδειο πακέτο τσιγάρα στο κανάλι για να ενισχύσουν την πολυπολιτισμικότητά μας.

Δεν πρέπει να είναι τυχαίο που οι Έλληνες έχουν την λέξη άραψ ως πασπαρτού για άραβες και αράπηδες. Αφού ξέρεις ότι αυτοί θα σε ενοχλήσουν, γιατί να έχεις δεύτερη λέξη; Μία και πολύ τους είναι.