singen sang gesungen

46χρονος αρχιφύλακας συνελήφθη επειδή τύφλωνε με λέιζερ ΜΑΤατζήδες.

Μετά την απόδραση Παλαιοκώστα (την δεύτερη) έσπευσαν να προαναγγείλουν την ονομαστικοποίηση των καρτοκινητών. Και σήμερα διαβάζουμε στο in.gr ότι:

Οι αρχές ασφαλείας γνώριζαν από καιρό για το μεγάλο κόλπο που ετοίμαζε μέσα από το κελί του στις φυλακές Κέρκυρας ο «ιπτάμενος» δραπέτης Βασίλης Παλαιοκώστας, αλλά δεν κατάφεραν να το αποτρέψουν.
[...]
Οι αρχικές πληροφορίες, οι οποίες ήταν προϊόν τηλεφωνικών υποκλοπών, προέρχονταν από μέλη της ομάδας Παλαιοκώστα που ήταν κρατούμενοι σε διάφορα σωφρονιστικά καταστήματα της χώρας, καθώς και από πρόσωπα εκτός των φυλακών, με τα οποία ο Παλαιοκώστας διατηρούσε σχέσεις.

Επομένως δεν τους φταίγανε τα ανώνυμα καρτοκινητά αλλά το γεγονός ότι είναι ανίκανοι (καλά αυτό το ξέραμε). Στην ερώτηση πόσο κάφρους μας θεωρούν, η απάντηση είναι επίσης γνωστή.

Με την ευκαιρεία, δεν είναι εντελώς ανάρμοστο υπουργός Δικαιοσύνης να βγαίνει και να λέει ότι “άποψη της κυβέρνησης είναι ότι η απόδραση δεν θα ήτο δυνατή χωρίς βοήθεια εκ των έσω”; Ο απόλυτος πανικός και η απόλυτη ξεφτίλα των θεσμών.

Αυτή τη στιγμή η σελίδα http://www.amel.gr/ (Αττικό Μετρό Εταιρεία Λειτουργίας) παρουσιάζει την εξής ωραία εικόνα:

και στο background παίζει ένα πολύ ωραίο και εθιστικό τούρκικο χιπ-χοπάκι που ελπίζω κάποτε να βρω ποιο είναι

Update: Το τραγουδάκι το έχουν εδώ και με λίγο ψάξιμο βρέθηκε και στο youtube:

(μου αρέσει πολύ το ίντερνετ, όποιος ψάχνει βρίσκει)

Update 2: Φαίνεται να το φτιάξανε το σάιτ, ίσα δηλαδή για να μάθουμε το τραγουδάκι έγινε η χακιά

Άρχισαν τα ψυχομετρικά τεστ στους μπάτσους και από ό,τι λέει το in.gr δεν τα πάνε πολύ καλά οι εξεταζόμενοι. Όλα τα λεφτά το παράπονο αξιωματικού που ανησυχεί γιατί δεν θα βγαίνουν οι υπηρεσίες τώρα που αναγκαστικά θα πάρουν τα όπλα από τους Τάκλμπέρι μπάτσους. Η σοσιαλιστική πρόταση αυτού του μπλογκ για την αστυνομία, σε συνεργασία με τον γνωστό φωτοσωπά που με αποκάλεσε Σόμπολο των μπλογκζ, είναι:

• αφαιρούμε τα όπλα από τους σάικο κίλερ μπάτσους
• τους δίνουμε δουλειές γραφείου γιατί δεν απολύεται κανένας επειδή είναι λιγάκι διαφορετικός
• προσλαμβάνουμε άλλους τόσους, χωρίς να μας νοιάζει αν είναι αιμοσταγή κτήνη όπως δεν μας ένοιαξε και την προηγούμενη φορά
• στο επόμενο περιστατικό, επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία

Η αριθμητική αυτή ακολουθία συγκλίνει σε ένα οριακό σημείο όπου όλοι οι ψυχοπαθείς θα φοράνε στολή και θα βρίσκονται πίσω από γραφεία. Σε εκείνο το οριακό σημείο θα χρειαστεί απλά μία αλλαγή στις ταμπέλες των κτηρίων και η πρόσληψη κατάλληλου ιατρικού προσωπικού.

Σε περίπτωση που ακόμα δεν το βάλατε στο google language tools, πρόκειται για κατά λέξη μετάφραση του sand witch (-> σάντουιτς). Έπρεπε να το πω les petites sable sorcière οπότε και θα ήταν σαντουιτσάκια.

Παίρνω την πάσα από την Ραζζ και έχουμε και λέμε:

1. όσοι λένε το λίνουξ “τα λίνουξ”. Είναι “τα windows”, “το linux”. Όποιος έχει αντίθετη γνώμη δεν δικαιούται να έχει δέρμα.
2. οι βρωμοσκατοσκυλάραπες άνθρωποι που φτύνουν μέσα στο μετρό, πετάνε κάτω σκουπίδια, κυκλοφορούν με μάγκικο υφάκι, όταν είναι σε αγέλες ομάδες κάνουν πολύ φασαρία και χτυπάνε τους τοίχους, όταν ακούν μουσική από τα ακουστικά τους μπορεί να τους ακούει όλο το μετρό, κλπ.
3. ο συνάδελφος στη δουλειά και ο τρόπος με τον οποίον πίνει τον καφέ του. Μια γουλιά, κρατάει το ποτήρι στον αέρα, ξαναπίνει στο καπάκι, κρατάει το ποτήρι στον αέρα, ξαναπίνει στο καπάκι και μετά πίνει άλλες τρεις τέσσερις γουλιές και μετά το αδειάζει. Ελπίζω να πάθουν τα νεύρα του κάτι πολύ κακό το οποίο όμως δεν θα με επηρρεάσει καθόλου επαγγελματικά. Θέλω πολύ να τον κινηματογραφήσω για το μπλογκ.
4. όσοι κάθονται σε ΜΜΜ στην εξωτερική θέση αφήνοντας άδεια την εσωτερική, έτσι για να τη σπάσουν σε αυτούς που θα μπουν μετά οι οποίοι, άλλοι κρετίνοι κι αυτοί, δεν πάνε να κάτσουν αλλά στέκονται όρθιοι. Κανονικά πρέπει να συμπεριφέρονται σαν τέτρις όλοι και να εργάζονται για την βελτιστοποίηση της αποδοτικότητας του ΜΜΜ. Αλλιώς, ας πάρουν αμάξι. Ή να πάνε στην Αφρική να κολλήσουν χολέρα στη Ζιμπάμπουε.

Δεν βρίσκω πέμπτο. Η πάσα μου πάει στους φίλτατους αναγνώστες Krotkaya, antidrasex, orck, κούνελος και lina.

Κι άλλος ένας νεκρός από κρατική σφαίρα, αυτή τη φορά σωφρονιστικού υπαλλήλου που είναι και τρέντυ.

Θέλει νεκροί χιλιάδες να’ναι στους τροχούς. Ποιος; Μην την ψάχνεις… απλά πάρτο χαμπάρι ότι το κράτος προχωράει από σύμπτωση, κεκτημένη ταχύτητα και αδράνεια…

Πάρτε τους τα όπλα επιτέλους!

Σε ένα πολιτικό σύστημα μηδενικής πολιτικής και άπειρης βιτρίνας, όπου το μόνο που ενδιαφέρει είναι η παραμονή στην εξουσία, λογικό είναι μία θεαματική απόδραση δύο κρατουμένων να πλήττει περισσότερο την εικόνα και το κύρος μιας κυβέρνησης απ’ότι δεκάδες αιμόφυρτοι φοιτητές, ένας νεκρός δεκαπεντάχρονος, μία συνδικαλίστρια μετανάστρια στο νοσοκομείο από την πιο βάρβαρη επίθεση της πλήρους εργοδοτικής ασυδοσίας ή μία χειροβομβίδα σε στέκι μεταναστών. Συνακόλουθα, λογικό είναι η κυβέρνηση να προσπαθεί να αντιδράσει με τον πλέον μη ψύχραιμο τρόπο, καθιστώντας μη ανώνυμα τα καρτοκινητά και προσπαθώντας απεγνωσμένα να δικάσει κάποιους για την απόδραση δύο (2) δραπετών. Διότι το στοιχείο του εντυπωσιασμού είναι πολύ μεγάλο και δυστυχώς το μόνο που είναι σε θέση να κατανοήσουν.

Βλέπεις ο Μαρκογιαννάκης δεν βγήκε να δηλώσει “θα τους πιάσουμε” για τους δράστες που έριξαν βιτριόλι στην Κ.Κούνεβα, ούτε ο Δένδιας βγήκε να πει ότι είναι “πρωτοφανές” το περιστατικό (αντίθετα βγήκε και το είπε για ένα μη πρωτοφανές περιστατικό). Στο δικό τους μυαλό, υπάρχουν μόνο δημοσκοπήσεις και προτεραιότητες στρατιωτικής λογικής: σημασία έχει να φαίνεται ότι λειτουργεί κάτι και όχι αν λειτουργεί ή όχι. Και αυτό που ρεζιλεύει το κράτος είναι πολύ χειρότερο από αυτό που σκοτώνει τους πολίτες του. Οι επαγγελματίες πολιτικοί δεν είναι δυνατόν να στερηθούν την σοβαροφάνειά τους γιατί είναι το μόνο που τους έχει απομείνει. Δεν είναι τυχαίη η ραγδαία αύξηση “επιτροπών πολιτών”, “λαϊκών συνελεύσεων” και “πρωτοβουλιών κατοίκων”. Το σύστημα έχει από καιρό γίνει τελείως αυτιστικό και δεν μπορεί να καταλάβει τι γίνεται έξω από τον τηλεοπτικό κόσμο του.

Βγαίνω από το σουπερμάρκετ με ένα πεϊνιρλί τυροπιτοειδές στο χέρι και ένας μπόμπιρας είναι απέναντι δεξιά μου και βηματίζει χαρούμενος κάνοντας κύκλους όταν επάνω στη στροφή του με αντικρύζει. Σταματάει και μένει ακίνητος με το στόμα μισάνοιχτο.

Σε κάτι τέτοιες στιγμές έχει αξία να κοιτάξετε τα μεγάλα καθαρά μάτια τους. Αν αφήσετε την φαντασία σας ελεύθερη μπορείτε να κρυφοκοιτάξετε την δική τους φαντασία και να πάρετε μία ιδέα από το έργο που παίζει στο μυαλό τους, έργο τόσο συναρπαστικό και περιπετειώδες που είναι ικανό να ανακόψει την συμπαντική αδράνεια χαρούμενων παιδικών κύκλων.

Αν μάλιστα γυρίσουν μία φορά το κεφάλι προς τη μητέρα τους και μία πάλι προς εσάς, χωρίς να πουν κάτι, χωρίς να κλείσουν το στόμα και τα μάτια, θα δείτε ότι αν και το στόμα τους εξακολουθεί να είναι αμήχανο, τα μάτια τους έχουν αρχίσει να σας χαμογελούν και να σας ρωτάνε “θέλεις να γίνουμε φίλοι”;

Τι περιμένεις; Εδώ ακόμα δεν έχουμε λύσει το πρόβλημα της ερμηνείας της μονολεκτικής αριθμητικής απάντησης στην ερώτηση “σε πόσες στάσεις φτάνουμε”. Πάντα χρειάζεται να ρωτήσουμε “μαζί με τη δικιά μας;”. Κατακαημένη ανθρωπότητα.