singen sang gesungen

Γράφτηκα στο twitter πριν λίγο… αλλά δεν νομίζω ότι το χρησιμοποιεί κάποιος φίλος μου ώστε να με παρακολουθεί οπότε δεν έχει νόημα. Έχω ήδη blog + facebook οπότε μάλλον αρκούν αυτά. Αλλά καμιά φορά θες απλά να γράψεις “πίνω φραπέ και ακούω Εν Λευκώ”. Οπότε πού να το γράψεις; Μπερδεύτηκα και μετά πάτησα “delete account” στο twitter και δεν λειτουργεί… λολ.

Αν διαβάζετε αυτό το ποστ και χρησιμοποιείτε blog + twitter ( + facebook ; ) θα ήθελα να μου πείτε στα σχόλια πώς τα χρησιμοποιείτε… ευχαριστώ!

Φοβάμαι το Google. Έχει τις αναζητήσεις μου, έχει τα μέιλ μου, έχει τα τσατ μου, έχει τις σημειώσεις μου, πλέον έχει και τα feeds μου.

Βασικά, φοβάμαι το online γενικά. Το να έχω όλες τις πληροφορίες μου online προσβάσιμες από οποιονδήποτε Η/Υ είναι σίγουρα βολικό. Αλλά η εξάρτηση με φοβίζει. Κι αν πεθάνει το τζάμπα; Βέβαια βγάζουν αρκετά λεφτά as it is οπότε δεν ξέρω αν είναι βάσιμη αυτή η ανησυχία. Δεν γράφω και τίποτα συγκλονιστικό στα μέιλ και στα τσατ οπότε και να διαρρεύσουν θα μου πεις και τι έγινε. Δεν ξέρω, όποτε το σκέφτομαι ανατριχιάζω όμως.

Ήθελα να λάβω ένα μεγάλο αρχείο και μου λέει “θα το ανεβάσω στο rapidshare και το παίρνεις από εκεί”. Γιατί να μεσολαβήσει τρίτος; Βρες μια λύση να “μιλήσουμε” απευθείας.

Irony: έβαλα να ψάξω κάτι τώρα και:

Firefox can’t find the server at www.google.nl.

Δηλαδή χωρίς το google πάμε χαμένοι βασικά, αυτό είναι το point μου, και αυτό με φοβίζει.

Ξέχασα να απλώσω χθες……………….

όπου ες ες, σούσι και σάκε. Πήγα για πρώτη μου φορά σε γιαπωνέζικο, έφαγα με ξυλάκια, ήπια ζεστό σάκε και έφαγα σούσι. Τα πλήρωσε η εταιρεία, κάναμε λογαριασμό 320 ευρώ 10 άτομα. Ο Λιθουανός πρέπει να είναι σε πιο μοναχικές φάσεις από μένα, του είπα ότι ήμουν μέλος του ΚΚΕ και δεν μου έκοψε την συζήτηση μαχαίρι… ο βάτραχος έχει γεύση σαν κοτόπουλο… μου αρέσει το σάκε… θέλω να ξαναδώ το Κιλ Μπιλ… αν μάθω ολλανδικά μπορώ μετά να μάθω και γιαπωνέζικα. Και γαμώ θα είναι ελληνικά αγγλικά ολλανδικά γιαπωνέζικα. Θα χαθεί πολύ πράγμα στη μετάφραση. Και επιτέλους ένας ολλανδός που όχι μόνο ξέρει το τσίπουρο αλλά έχει και σπίτι του ένα μπουκάλι. Γαμώ την ανατολική ευρώπη. Έφαγα και παγωτό ‘μαύρο σουσάμι’. Πρώτη φορά βλέπω παγωτό με χρώμα σταχτί μούχλα. Ωραίο ήταν. Γιαπωνέζοι σερβιτόροι που μιλάνε ολλανδικά. Παραπονιέμαι στους ολλανδούς ότι καμιά φορά είμαι ο μόνος άσπρος στο μετρό και λένε ότι είναι μάλτι κάλτι. Όχι, είναι γκέτο. Ακόμα και η Βανέσσα που το υποστήριζε μετακόμισε πάνω από το ποτάμι, στην ‘καλή’ περιοχή.

Ξεκινήσαμε και δουλειά σήμερα σε πελάτη. Γαμάτο κτήριο, ήταν εργοστάσιο παλιά και το διατηρούν όπως ήταν τότε. Ποστ-ιντάστριαλ που θα έλεγε και ο Χάρης. Είχε και κοτούλες και ένα κόκκορα απ’έξω από το εργοστάσιο για κάποιο λόγο, θα ανεβάσω φωτόζ, τώρα βαριέμαι, απλά περιμένω το πλυντήριο για να κοιμηθώ. “Ρε μαλάκα Χάρη έχει μουνιά εδώ ρε”.

Πήγα και παρήγγειλα καινούρια γυαλιά, θα είναι έτοιμα στις 16. Επειδή είναι ολλανδοί. Δηλαδή αργοί.

Μιλήσαμε αρκετά στα αγγλικά σήμερα αλλά τους ξεφεύγει εύκολα η συζήτηση στα ολλανδικά. Και εντάξει, στο κολατσιό κλπ μου κακοφαίνεται να είμαι απομωνομένος αλλά τι να τους κάνεις. Αλλά στη δουλειά; Έλεος δηλαδή. Από την μία σταρχίδια μου, αφού πληρώνομαι τόσο το χειρότερο γι’αυτούς να με αφήνουν απέξω. Από την άλλη, είναι στόκοι. Το ερώτημα, που το έθεσα απόψε στο σούσι στον φίλο της Βανέσσας, είναι τι είναι πιο εύκολο για μένα: να μάθω ολλανδικά ή να ξανακάνω φυγή για μία αγγλόφωνη πόλη; Αλλά να δω πού θα βρω τέτοιους κομμουνιστές εργοδότες… πραγματικά νοιώθεις ασφαλής μαζί τους.

Γαμώ την ανατολική ευρώπη, τα βαλκάνια, τους μαύρους, τους μαύρους που μιλάνε πορτογαλικά, τους ινδούς και τους ασιάτες γενικότερα. Ναι, και τους άραβες.

Πήρα λεωφορείο σήμερα και έκανα ένα γράμμα λάθος στην στάση που ήθελα να κατέβω και ο οδηγός δεν καταλάβαινε. Αντί για μπέκελμπουρχ του έλεγα μπρέκελμπουρχ. Και μου έλεγε ότι δεν υπάρχει. Του είπα “η γέφυρα” και κατάλαβε ευτυχώς. Μπουρχ είναι η γέφυρα. Όπου χ, ο ήχος που κάνουμε όταν καθαρίζουμε το λαιμό μας. Χοντρό φλέμμα όμως. Πάντως δεν παίζονται οι οδηγοί γενικά, όταν καταλάβουν ότι είσαι άσχετος γίνονται χαλί να τους πατήσεις και σε ειδοποιούν όταν έρχεται η στάση σου. Α και πρώτη φορά μπήκα σε λεωφορείο αυτής της εταιρείας, έχει μέσα τις στάσεις που κάνει το λεωφορείο σε φωτεινό πίνακα και φωτίζει με άλλο χρώμα την επόμενη στάση. Όχι πια τέντωμα του λαιμού έξω για να πιάσεις με το μάτι σου τι γράφει η στάση… τα έχουν λύσει τα προβλήματά τους. Γιατί είναι ολλανδοί.

Στο τραπέζι η Βανέσσα είπε cheers σεβόμενη εμένα και τους υπόλοιπους μη-ολλανδόφωνους. Η πολωνέζα είπε ναζντρόβια. Εννοείται ότι μετά από αυτό απαίτησα να μάθω πώς είναι στα ολλανδικά το cheers και μου είπαν ότι είναι prost. Τους είπα ότι είναι όλοι γερμανοί. Γαμώ την ανατολική ευρώπη.

Θα τους φέρω την Παπαρήγα την καλή.

βοηθάει:

έτσι κι αλλιώς θα πεθάνουμε.

Good times for a change
See the luck I’ve had
Could make a good man turn bad

So please, please, please
Let me, let me, let me
Let me get what I want
This time

Haven’t had a dream in a long time
See the life I’ve had
Could make a good man bad

So for once in my life
Let me get what I want
Lord knows it would be the first time
Lord knows it would be the first time

Oh, I think we’re way past that. We’re just pretending. We never got what we wanted. And having it now is unimportant. Now it’s time for destruction. Put on a smile. No more nice guys. Just smiles and death. Pretty please! Insanity. Calm force trapped in veins simply waiting for the right time when all we’re going to need is a good alibi. Fancy some of that mate? It’s all yours… and you’re going to get it…

- I wish I had more time.
- To do what?
- Good point.
- No really, to do what?
- No, I mean I wish I had more time. We’re getting older.
- Ah

Even if everything in a man’s life is perfect, the constant penalty of time is being paid. Slowly, second by second, but constantly the day is being consumed. On your dying bed, provided you’ll have that luxury, will you say thank you or will you cry for all the things you never had?

I’m drinking my coffee and A is passionately typing on his laptop. He has left his sandwich half eaten. Self-awareness is achieved by looking at others. What if there were no others? Would you be able to realize your existence?

Blank screen again. Heavy boots marching on my mind, establishing my order, my commands, my will so help me God. Coffee. Fat eastern Europeans spreading across the globe being proud of their pathetic little homelands. I must improve my accent. I’m better. I’m superior. They’re inferior. Hate. Room 101. When I’ll be king you will be first against the wall. Firearms. Christmas. Children. Joy. Happiness. Raindrops on roses. Snow on bicycles. Someone else’s thoughts, someone else’s dreams, someone else’s words.

Pink Floyd – Breathe / Pink Floyd – Time

And so this is Christmas. And what have you done? Death awaits you anyway. Another song pops in my mind. It’s always like this. Thoughts getting interrupted by punchlines and lyrics. Where is me in this brain?

I’m really not getting paid for this. Damn.

Αυτό το ανέκδοτο μου το είπε ο γνωστός φωτοσοπάς που το άκουσε από τον Πανούση. Δεν το θυμάμαι καλά οπότε είναι περίπου ως εξής:

είναι ο Δώνης και του έχει καρφωθεί να φάει χέλι. Ψάχνει, ψάχνει αλλά δεν βρίσκει τίποτα… τελικά πάει σε μια ταβέρνα κάπου μακριά που την λένε Άνοιξη. Ο σερβιτόρος του λέει μισό λεπτό να φωνάξει το μάγειρα. Έρχεται ο μάγειρας και του λέει “έχω ένα χέλι, το τελευταίο μου, θα σου το φτιάξω όμως θα σε περιποιηθώ μια χαρά”.

Κάθεται λοιπόν ο Δώνης, έρχεται και το χέλι μαγειρεμένο τέλεια. Υπέροχο, τρώει, ευχαριστιέται…

Έρχεται η ώρα του λογαριασμού και του φέρνει ο μάγειρας το λογαριασμό για να ρωτήσει και πώς του φάνηκε. “Υπέροχο”, λέει ο Δώνης, “φοβερό χέλι!”. Του δίνει και ο μάγειρας το λογαριασμό, 400 ευρώ. Το βλέπει ο Δώνης, τι 400 ευρώ; Τι πράγματα είναι αυτά! Για ένα χέλι, όσο καλό και να ήταν, θα πληρώσω 400 ευρώ; Και απαντάει ο μάγειρας: “ένα το χέλι, Δώνη, κι η Άνοιξη ακριβή”.

Άλλο ένα ωραίο τραγουδάκι από τους The Wannadies με τίτλο Nothing wrong. Θυμίζει αρκετά Pixies.

Και το μπλογκ σήμερα έχει μουσική διάθεση. Έβαλα το last.fm player και του είπα να παίξει μουσική σαν τους Pulp… ένα pause γιατί δεν έχουν βάλει τα παληκάρια στον player; Χρειάζεται…

Κάποια στιγμή έπαιξε μία εκτέλεση του Jarvis Cocker σε τραγούδι του Leonard Cohen και έτσι έπεσε στην αντίληψή μου η ύπαρξη ταινίας για τη ζωή του Cohen. Θα βρω και τις διασκευές…

Και μετά έπαιξε το Beautiful Pain των Tears. Η φωνή μου φάνηκε γνωστή και ήταν των Suede τελικά. Ψάχνοντας για βιντεοκλίπ βρήκα αυτό το ωραίο βίντεο:

Carmen: Quiero lamberte hasta que te vengas en mi boca mil veces.
Shane: What does it mean?
Carmen: I want to lick you until you come in my mouth a thousand times.