singen sang gesungen

Ανακάλυψα μέσω του papo το απόλυτο blog:

http://fakekostas.wordpress.com/

απλά τα σπάει… το ημερολόγιο του ΚΚ όπως παίζει να είναι.

Έχω κλείσει τρεις μήνες ήδη στην Ολλανδία. Σε αυτό το διάστημα, δεν έχω δει ελληνική τηλεόραση και δεν έχω αφήσει σκατωμένα κωλόχαρτα μέσα σε σακουλίτσες μέσα σε μικρούς κάδους. Αυτά τα δύο πάνε μαζί. ( Εξαίρεση μία Πέμπτη που πήγα στο Λάιντεν σε ένα φίλο και είδαμε πρετεντέρη στο Μέγκα. Συμπτωματικά ή όχι, η επόμενη μέρα ήταν από τις χειρότερες και πιο άκυρες μέρες που μακάρι να μπορούσα να πάρω πίσω ή να κάνω τα πράγματα διαφορετικά. )

Διάβασα πριν λίγο αυτή την είδηση στο in.gr…

από πού να τους πιάσεις και πού να τους αφήσεις. Αυτοί οι ελληνορθόδοξοι δεξιοί θέλουν ξύλο από το πρωί μέχρι το βράδι… αν δεν κάνω λάθος:

1. με την πρόσφατη εγκύκλιο, ο γονιός, ανεξάρτητα θρησκεύματος, μπορούσε να πει στο σχολείο ότι το παιδί του δεν θα παρακολουθήσει τα θρησκευτικά χριστιανικά και μάλιστα χωρίς να δώσει λογαριασμό σε κανέναν γιατί.
2. από τη στιγμή που το θρήσκευμα είναι ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο, η σύνδεση που επιχειρεί να κάνει ο υπουργός (γιαούρτι) είναι ώθηση στην παρανομία. Υπονοεί ο υπουργός ότι το μέτρο ισχύει μόνο για τους αλλόθρησκους, επομένως υπονοεί ότι το σχολείο θα πρέπει να γνωρίζει το θρήσκευμα του γονιού και του παιδιού ώστε να δεχθεί ή όχι την απαλλαγή.

Είναι απλά θλιβερός. Κοιτάει να χαϊδέψει τα αυτιά των παπάδων και των χριστιανών που τον ψηφίζουν… αλλά παίζει να τα πιστεύει κι όλας, ότι έλληνας και χριστιανός είναι το ίδιο πράγμα. Αλλά δεν έχει και σημασία… σημασία έχει ότι σε αυτή τη χώρα, οι νόμοι, οι εγκύκλιοι, οι κανόνες, υποτάσσονται αντί να υποτάσσουν…

Να παίζει ένα τραγούδι και εκείνη τη στιγμή να το γουστάρω τόσο πολύ που να αρχίσω ξαφνικά να φαντάζομαι ότι βλέπω το βιντεοκλίπ του με υπότιτλους στα λόγια. Extra bonus αν το τραγούδι είναι αγγλόφωνο και οι υπότιτλοι πέσουν στο μυαλό μου στα ελληνικά…

Στο τρένο είναι δίπλα μου ένας που μιλάει συνέχεια στο τηλέφωνο με πολύ λεπτή φωνούλα. Αλλά συνέχεια. Η απέναντι κυρία γελάει όποτε βλέπει το απεγνωσμένο βλέμμα μου. Ξαφνικά, προς το τέλος της διαδρομής, με παίρνει έλληνας τηλέφωνο.
εγώ: να σου πω, να εκμεταλλευτώ λίγο κάτι;
- ε; τι;
- ο διπλανός μου είναι πολύ γαμιόλης!
- χαχαχαχαχαχαχα

πού θα τα ξαναζήσω αυτά…

εντωμεταξύ ο τύπος φόραγε γυναικείες μπότες και είχε γυναικεία τσάντα με αστεράκια. Το είδα όταν κατέβηκε.

Την ιστορία αυτή μου την είπε το Σάββατο ένας ισπανός συνάδελφος. Δεν την θυμάμαι 100% αλλά πάει κάπως έτσι:

ο σκορπιός με το δηλητήριό του σκότωνε τα ποντίκια. Τα ποντίκια το ήξεραν αυτό και γι’αυτό δεν τον έκαναν παρέα. Μια μέρα, κάτι έγινε στο δάσος, έπιασε φωτιά, κάτι δε θυμάμαι. Έπρεπε να γλιτώσουν και να διασχίσουν το ποτάμι. Ο σκορπιός ήταν πολύ μικρός για να καταφέρει να το περάσει απέναντι. Το ποντίκι ήταν μια χαρά για να κολυμπήσει και να περάσει απέναντι. Ο σκορπιός λέει στο ποντίκι:
- σε παρακαλώ, πάρε με στην πλάτη σου να με περάσεις απέναντι.
Το ποντίκι του απαντάει:
- όχι, αν σε πάρω στην πλάτη μου θα με τσιμπήσεις και θα πεθάνω από το δηλητήριο.
- μα όχι, τι λες, αν σε τσιμπήσω τότε θα πνιγούμε και οι δύο!
Το ποντίκι το σκέφτεται και συμφωνεί. Παίρνει τον σκορπιό στην πλάτη του και αρχίζει να κολυμπάει στο ποτάμι. Κάπου στα μέσα, ο σκορπιός τσιμπάει το ποντίκι και το ποντίκι αρχίζει να πεθαίνει.
- γιατί με τσίμπησες; το υποσχέθηκες…
- συγνώμη, αλλά δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Είμαι σκορπιός, αυτό είμαι.
και πνίγονται και οι δύο.

( εκ μέρους όλων των σκορπιών, ζητώ συγνώμη από τα ποντίκια. Ελπίζω να μάθουν να είναι πιο ειλικρινείς με τους εαυτούς τους. )

Να κλάνω ανάμεσα από σαχλορομαντικούς στίχους.

Πιο αναλυτικά, όταν πάω να ετοιμαστώ βάζω μουσικούλα. Σήμερα έτυχε σε αυτό:
[youtube=http://nl.youtube.com/watch?v=2M9HrFCVlWg]

και έπεσε κλανίδι ανάμεσα στο “Everytime you go” και στο “away”. It put a smile on my face.

Κάποια στιγμή, παλιά, άγνωστο πώς, έπεσε στα χέρια μου ένα τραγούδι με τίτλο “Into a darkened room”. Ως καλλιτέχνες εμφανιζόντουσαν οι Cure, οι NIN, οι Depeche Mode και οι U2… δεν έπαιζε να ισχύει αυτό το πράγμα αλλά δεν έβρισκες κάτι διαφορετικό…

… σήμερα για κάποιο λόγο το σκεφτόμουν και το έβαλα να κατέβει. Έκανα και μια αναζήτηση στο ίντερνετ και βρήκα ότι τελικά το τραγούδι είναι κάποιας μπάντας ονόματι Inertia που δεν υπάρχει πια. Επιπλέον, ονομάστηκαν Inertia8 επειδή υπήρχε ήδη άλλη μπάντα με το ίδιο όνομα…

το τραγούδι μου αρέσει πολύ, είναι από τα τραγούδια που έχω περάσει φάσεις που λέω “θα έπρεπε να είναι όλα τα τραγούδια έτσι”. Παράξενα τα ίντερνετς καμιά φορά.

αλλά το in.gr δεν με αφήνει…

αυτή τη φορά έκαναν το εξής γαμάτο:

εντάξει παιδιά, άλλη φορά προσοχή στη μετάφραση και το κόπι πέιστ…

το άρθρο εδώ

Planning ahead is to ruin something beautiful you have in the present in order to protect yourself from what it might become in the future.

Οκ είναι πλέον 10000% εξακριβωμένο ότι δεν μου λέτε τίποτα… βασικά το ανέφερε σε σχόλιο ο JustAnotherGoneOff αλλά το είχε κόψει το wordpress ως σπαμ….

… καλά πώς συμβίβασε ο θεός την ακροδεξιότητά του με το μπαϊλίκι του; ( εκ του μπάι ) Φόραγε στον εαυτό του ροζ τριγωνάκι; omg

και εδώ λέει ότι ήθελε να τον διαδεχθεί ο αρκετά νεότερος γκόμενός του στο κόμμα…

tribute to σχόλιο γνωστού φωτοσοπά: “φαντάζεσαι σκηνικό ανάλογο Άδωνι – Καρατζαφέρη;”