Στις 6 έρχονται κάτι ισπανοί που δε μιλάνε αγγλικά με το φορτηγάκι τους για να μεταφέρουμε τα πράγματά μου. Εγώ έχω ψοφήσει από το πρωί σε χίλιες δυο δουλειές με πιο σημαντική τα ντουί και τα φώτα. Τελικά σκάλα δανείστηκα από μία γειτόνισσα της οποίας η girlfriend είναι άρρωστη. Και οι παλιοί μεσίτες έσπασαν τη σιωπή τους με ένα γράμμα:
I understood that there are some problems regarding the apartment.
There was an appointment for this Saturday with the City Hall for a check up. You were not there.
When you did came at the appointment on Saturday and the City Hall told you that it is not allowed to live there you had a good change to
chancel the rent agreement.
τους απάντησα ότι λένε μαλακίες γιατί το ραντεβού του Σαββάτου το είχα ακυρώσει τηλεφωνικά την Παρασκευή με το δήμο… ρε τους γαμιόληδες…
σε κανα τριωράκι αρχίζει συναρμολόγηση εγώ αυτό ξέρω και απόψε κοιμάμαι σπίτι μου. Να ψοφήσει η Ινδή και οι κωλομεσίτες.
Πρέπει να είναι ήδη στη δεύτερη εβδομάδα της η ραδιοφωνική ελληνοφρένεια. Σήμερα ο Αποστόλης τα έσπασε ως Ανδρέας Κουτεντές. Όπως φαίνεται, κάποιος πυρόπληκτος δήμος πήρε κάποιες δωρεές από αυστραλία μεριά και αποφάσισε να φτιάξει με αυτές νέο δημαρχείο (αντιπυρικό omg). Ο Αποστόλης τους πήρε τηλέφωνο και καλά από άλλο πυρόπληκτο δήμο για να ρωτήσει πώς τα καταφέρανε. Η υπάλληλος που απάντησε ήταν όλα τα λεφτά. “Η αντιπολίτευση μας πολεμάει για το νέο δημαρχείο ότι είναι σε πράσινο, ότι δεν έχει άδεια, αλλά θα τη βρούμε την άκρη” (λολ). Και στην ερώτηση “πώς τα κατάφερε ο δήμαρχος να πάρει τα λεφτά που ήταν για τους πυρόπληκτους” η αφοπλιστική απάντηση “έχει γνωριμίες ο δήμαρχος” σου θυμίζει ακριβώς τι σημαίνει Ελλάδα χώρα του φωτός.
Το δεύτερο τηλεφώνημα ήταν λιγότερο εξοργιστικό αλλά αρκετά απολαυστικό. Το πλοίο Δημητρούλα (το οποίο μάλλον είναι πιο παλιό και από το πλοίο του ιπτάμενου Ολλανδού στον Μπομπ Σφουγγαράκη) πάλι χάλασε φαίνεται και ο Αποστόλης πήρε τηλέφωνο ως εκπρόσωπος της Δήμητρας “χήρα Ανδρέα Παπανδρέου” να διαμαρτυρηθεί γιατί διασύρεται το όνομά της. Εντάξει δεν περιγράφεται το τι ειπώθηκε…
Ακούστε οπωσδήποτε την σημερινή εκπομπή!
(η αναφορά στον Μπομπ έγινε γιατί παραμένει τοπ στα keywords που με ψάχνουν παρέα με το λεξάριθμο και τα στρουμφάκια)
Οκ σήμερα γύρισα κατά τις 4 σπίτι και κατέβηκα να πάρω λάμπες και ντουί(α). Για κάποιο λόγο δεν είχαν ντουί… με παρέπεμψαν σε ένα μαγαζί 1χλμ μακριά οπότε σκέφτηκα ας πάω καλύτερα στο δικό μου το σπίτι να εξερευνήσω τι έχει εκεί πέρα η γειτονιά.
Μπήκα για πρώτη φορά στο μετρό, έχει δύο γραμμές τη μπλε και την κόκκινη. Εγώ μπαίνω στην μπλε. Το εισητήριο είναι ακριβό, αγόρασα ένα που κάνει 6,90 και είναι για 5 διαδρομές σαν τη δική μου (έχουν ένα σύστημα με ζώνες). Από του χρόνου τα καταργούν όλα λέει και περνάνε σε τσιπάκι. Α ρε παπαροκάδες πόσο μπροστά ήσαστε.
Η διαδρομή είναι περίπου 15′ (7 στάσεις νομίζω) και η μισή είναι υπέργεια, βλέπεις και το ποτάμι. Στο σταθμό με περίμενε έκπληξη, προς μεγάλη μου κωλοφαρδία ο σταθμός Zuidplein είναι και εμπορικό κέντρο: έχει τα πάντα. Όχι ντουί βέβαια, αλλά έχει πάρα πολλά μαγαζιά. Αγόρασα από τα HEMA (πολυκατάστημα) εργαλεία και κρεμάστρες.
Πήγα στο σπίτι το οποίο είναι γελοιωδώς κοντά στο μετρό (κάτω από λεπτό) και ξεμπούκωσα το γραμματοκιβώτιό μου. Τα αέρια τα υγρά και το σπαμ καταλαμβάνουν τον όγκο που τους δίνεις τελικά. Γνώρισα και μερικούς γείτονες και τους συστήθηκα, αρκετά φιλικοί.
Αύριο θα πάρω ρεπό γιατί έχω τη μετακόμιση! Αλλά το πρωί πρέπει να αγοράσω ντουί, λάμπες, σκάλα (ίσως ζητιανέψω από κανά γείτονα αλλά καλό είναι να υπάρχει), απλώστρα + μανταλάκια, σιδερώστρα, καμιά σκούπα + φαράσι και είμαστε τζετ. Να πάω να φτιάξω τα φώτα και να καθαρίσω λίγο ίσως. Την μετακόμιση την κανόνισα με κάτι ισπανούς και θα γίνει το βράδι μεταξύ 6 και 8. Κατά λάθος μου είπε ‘in the morning’. Το διόρθωσε ως εξής: “we’re spanish, we don’t work before 10am”. Τους βρήκα από το μεσίτη.
Και μετά έχουμε συναρμολόγηση των ΙΚΕΑ επίπλων! Ελπίζω να τα καταφέρω. Οπότε αν όλα πάνε καλά αύριο βράδι κοιμάμαι σπίτι μου και αδειάζω τη γωνιά του Λουκά. Πάω τώρα να δούμε μαζί την Ανόρθωση (ο Λουκάς είναι με την Ομόνοια όμως).
Άλλες εκκρεμότητες: Ακόμα δεν ξέρω τι θα γίνει με το θέμα της Ινδής. Και πρέπει να γραφτώ στο δήμο αλλά δεν έχω λάβει ακόμα τα συμβόλαια. Και βέβαια να ενεργοποιήσω την κάρτα μου στην τράπεζα και να κλείσω μοκέτα ίσως και ταπετσαρία.
Μιας και είπα τράπεζα: για κάθε 500 ευρώ που τραβάω η Εθνική με χρεώνει άλλα 4. Η τράπεζα εδώ μου είπε ότι είναι παράνομο αυτό. Τους είπα “greek banks are above the law”. Γενικά δεν είμαι και υπόδειγμα πρεσβευτή της Ελλάδας αλλά προσπαθώ να μην την κατηγορώ πάρα πολύ.
Σήμερα υπέγραψα για το σπίτι μου. Εδώ ήταν πιο οργανωμένα τα πράγματα, αντί για Ινδή ιδιοκτήτρια που δε μιλάει αγγλικά έχουμε εταιρεία που νοικιάζει διαμερίσματα. Μου είχαν όλες τις φόρμες που θα χρειαστώ για το δημαρχείο έτοιμες. Μία από τις φόρμες είναι ειδικά για το νότο του Ρότερνταμ ο οποίος πρέπει να είχε γίνει πολύ χάλια και τώρα τον έχουν φτιάξει και γι’αυτό τους φακελώνουν όλους ή κάτι τέτοιο. Μου έκανε και την αίτηση στην Eneco. Μετά πήγαμε στο σπίτι και πήραμε τις τιμές από τους μετρητές νερού ρεύματος και γκαζιού και κάναμε και τεχνική επιθεώρηση την οποία κατέγραψε σε μία φόρμα. Του λέω “is this inspection standard?” και μου λέει “yeah, at least in our office”… καλός ο μεσίτης. Καταγράψαμε ότι το νερό στο καζανάκι τρέχει σαν πούστης (βέβαια το κλείνεις από τη στρόφιγγα οπότε δεν είναι πρόβλημα) και ότι έχει στραβώσει λίγο το μέταλο που κλειδώνει το γραμματοκιβώτιό μου από το πολύ σπαμ… απίστευτο σπαμ…
Στη δουλειά ησυχία τάξη και ασφάλεια. Εκκωφαντική ησυχία και από την Ινδή και τους άλλους μεσίτες, ενημέρωσα σχετικά και το δικηγόρο. Το βράδι είχε πίτσες στη δουλειά (όπως κάθε τελευταία Τρίτη του μήνα απ’ότι έμαθα). Συνήθως μετά το φαΐ κάποιος παρουσιάζει κάποιο τεχνικό θέμα ή κάτι τέτοιο αλλά αυτή τη φορά ήρθε μια φυσικοθεραπεύτρια και μας μίλησε για το τι μπορεί να πάθει η σπονδυλική μας στήλη από την λανθασμένη στάση στον Η/Υ και πώς μπορούμε να το πολεμήσουμε. Η αλήθεια είναι ότι μόνο να το πολεμήσουμε μπορούμε, κάνοντας ασκήσεις που αντιστρέφουν την πίεση του καθισιού και με το να σηκωνόμαστε αρκετά συχνά από την καρέκλα. Και βέβαια περισσότερο άσκηση εκτός γραφείου.
Αργήσαμε και ήρθα σπίτι κατά τις 9:30. Με έφερε ο Ισπανός με το αμάξι γιατί ήμουν χώμα. Επίσης για κάποιο λόγο όλη μέρα σήμερα έχω απίστευτο κλανίδι (too much info on the blog? maybe declare blog censorship? maybe free the guy that was arrested today? I don’t give a fuck).
Στο σπίτι με περίμενε ο Λουκάς. Μου είπε με τρόπο να τα μαζεύω όσο πιο γρήγορα γίνεται γιατί πρέπει να νοικιάσει το δωμάτιό μου. Εγώ αύριο είχα σκοπό να μιλήσω με τον μοκετά, να κανονίσω ραντεβού, να στρώσω μοκέτα. Αυτό πάει για αργότερα. Οπότε αύριο θα πάρω τηλέφωνο το φορτηγό, θα κλείσω ραντεβού για όσο πιο γρήγορα γίνεται (και το ίδιο απόγευμα αν είναι δυνατόν) και μετά τη μεταφορά θα πρέπει να συναρμολογήσω τα ΙΚΕΑ. Και μετά… τέλος, είμαι στο δικό μου σπίτι (χωρίς ίντερνετ omg will I survive?) και φροντίζω σιγά σιγά να το κάνω ανθρώπινο και όχι απλά βιώσιμο. Οπότε ας ελπίσουμε ότι όλα θα πάνε καλά με το φορτηγό. Και όταν έρθει η ώρα της μοκέτας φαντάζομαι ότι θα βάλουμε πρώτα μοκέτα σε ένα δωμάτιο μετά θα πηγαίνουμε τα έπιπλα αλλού ή θα τα ανασηκώνουμε κλπ…
Ήρθε και η κάρτα της τράπεζας πρέπει να πάω να την ενεργοποιήσω σύντομα. Καληνύχτες από το Ρότερνταμ!
Θέλω όταν ανοίγει ο browser να βλέπω πάντα αυτό. Τα σπάει.
Σήμερα η μέρα είχε μόνο δουλειά. Πυκνώσανε τα τρένα, επειδή, όπως μου απάντησε ο διπλανός επιβάτης, holidays are over. Ρώτησα για μοκέτα, μπορεί να τους πάρει και καμιά βδομάδα να τη βάλουν μπορεί και παραπάνω… θα πάω αύριο από κοντά, αφού υπογράψω το πρωί το συμβόλαιο. Πρέπει να κάνω και αίτηση στην Eneco για να μου συνδέσουν το ρεύμα… ο Λουκάς εδώ δεν έχει πρόβλημα να με φιλοξενήσει αλλά θέλει να νοικιάσει το δωμάτιο που μένω και αυτή την εποχή έχει κίνηση από φοιτητές που ψάχνουν… πρέπει να επισπεύσω τα πράγματα αλλά δεν ξέρω τι άλλο να κάνω αν αργήσει τόσο η μοκέτα και το ρεύμα…
το σάιτ του ταχυδρομείου λέει ότι η Ινδή παρέλαβε το γράμμα μου κάποια στιγμή σήμερα. Στους μεσίτες δεν το είχα στείλει συστημένο οπότε δεν ξέρω.
Όπως έχω πει, με φιλοξενούν κάτι φίλοι μου. Για την ακρίβεια, σε αυτό το σπίτι μένουν 4 παιδιά, τα 2 είναι φίλοι μου που τέλειωσαν τις σπουδές και δεν θα ξαναεπιστρέψουν, τους άλλους 2 δεν τους έχω ξαναδεί. Απόψε είδα τον έναν. Πρέπει να τρόμαξε βραδιάτικα, είχε ξεχάσει ότι θα είναι άγνωστος στο σπίτι 
I must move out soon!!!
Η τελευταία πρόταση στο ποστ μου με τον Πολωνό είχε ειδική σημασία, γι’αυτό και την άφησα μόνη της.
Σήμερα το μεσημεράκι κατεβαίνοντας στο σταθμό Delft Zuid για να πάω στη δουλειά κάποιος με πλησίασε και μου είπε κάτι στα ολλανδικά. Του είπα ότι δεν μιλάω ολλανδικά και στην ερώτησή μου αν μιλάει αγγλικά απάντησε αρνητικά. Προχωρώντας προς τις σκάλες τον είδα που πήγε αριστερά να πάει να βγάλει εισητήριο από το αυτόματο μηχάνημα. Κατάλαβα ότι ίσως να ήθελε βοήθεια με το μηχάνημα και πήγα να τον ρωτήσω. Άλλωστε ο σταθμός Delft Zuid είναι κάτι σαν το μικρό σπίτι στο λιβάδι, μια πλατφόρμα στη μέση του πουθενά χωρίς υπαλλήλους και αν την έκαναν όλοι θα έμενε μόνος του.
Για να βγάλεις εισητήριο με το μηχάνημα πρέπει να διαλέξεις “κανονικό” ή “μετ’ επιστροφής”. Αυτό μας πήρε λίγη ώρα να το καταλάβουμε. Το καλό είναι ότι το δικό μου εισητήριο ήταν μετ’επιστροφής οπότε του έδειχνα τη λέξη “μετ’επιστροφής” στο εισητήριό μου και αυτός μου έλεγε “όχι αυτό”.
Μετά πρέπει να διαλέξεις προορισμό. Αυτό ήταν εύκολο γιατί μου είπε “Den Haag”. Μετά διαλέγεις 2η θέση (γιατί να βγάλεις 1η θέση δεν το καταλαβαίνω αφού η 2η θέση είναι μια χαρά) και μετά διαλέγεις αν είναι κανονικό εισητήριο ή μειωμένο. Άρχισα να λέω διάφορες λέξεις που μάλλον δεν σημαίνουν έκπτωση οπότε ξαφνικά θυμήθηκα και του έδειξα την ετήσια κάρτα μου που μου δίνει την έκπτωση. Τον ρώτησαν αν έχει τέτοιο, είπε όχι και το λύσαμε και αυτό. Μετά έβαλε τα κέρματα μέσα και έβγαλε το εισητήριό του.
Μου λέει μετά “I am Poland”. Α του λέω έχουμε μια κοπέλα στη δουλειά από την Πολωνία, την Αλεξάντρα (έπρεπε να προσθέσω “την ξέρεις;”). Με ρώτησε και του λέω “I am from Griekenland”. Αα μου λέει δούλεψα μισό χρόνο στη Θεσσαλονίκη σε ξενοδοχείο! Αφού ανταλλάξαμε θερμή χειραψία και με ευχαρίστησε έφυγα χαρούμενος.
Πολύ βλάχος πρέπει να ήταν, φόραγε καουμπόικο καπέλο. Τι βλαξ.
Χθες στη δουλειά ο Χάνε μου είπε ότι κι αυτός αναγκάζεται να μετακομίσει τώρα έκτακτα (δεν κατάλαβα γιατί). Μου λέει:
“do you know what squatting is?”
έπρεπε να του πω ότι είμαι από το ΕΜΠ και ξέρω από καλές καταλήψεις αλλά περιορίστηκα σε μια περιγραφή τύπου “anarchy… drinking… smoking drugs…” και κατάλαβε ότι είμαστε στο ίδιο context. Ακολουθεί το κουφό:
μου είπε ότι από το 1960 έχουν εδώ ένα νόμο που λέει ότι αν κάποια εταιρεία π.χ. αφήσει τα γραφεία της άδεια για ένα χρόνο και μετά πάνε κάποιοι και τους κάνουν κατάληψη, αυτό είναι νόμιμο!!! OMG I can has communist Europe? Και μάλιστα η Eneco είναι υποχρεωμένη να τους βάλει νερό γκάζι και ρεύμα!!! Το πιο γαμάτο είναι ότι εξαιτείας αυτού του νόμου αναπτύχθηκε το “anti-squatting” business: εταιρείες αναλαμβάνουν να βρίσκουν άτομα να μένουν στα γραφεία όσο είναι ανεκμετάλλευτα ώστε να μην θεωρείται άδειο το κτήριο και να μην νομιμοποιείται κάποια κατάληψη!!! Ο Χάνε λοιπόν επειδή δεν μπορεί να βρει κάτι άλλο τόσο ξαφνικά βρήκε σε μια άλλη πόλη και θα νοικιάσει δύο γραφεία για 150 ευρώ το μήνα συνολικά… έτσι κι αλλιώς θέλει να αγοράσει σπίτι. Και θα μοιράζεται το μπάνιο (αναρωτιέμαι αν θα έχει ντουζιέρα σε εταιρικό κτήριο) και την καντίνα-κουζίνα δεν κατάλαβα τι είπε με κάποια κοπέλα που κάνει το ίδιο… απίστευτο! poor null had a cultural shock.
