Αντίο 2007
σε αυτό το τελευταίο – εκτός απροόπτου – ποστ για το 2007, θα μεταφέρω εν συντομία κάποιες σκέψεις μου, με τα ζεστά μάτια του 37,4 έως 38,4 πυρετού μου, άλλες για την επικαιρότητα και άλλες γενικότερα.
Η αγάπη που σου δίνει ένα βρέφος είναι η καλύτερη αγάπη του κόσμου: είναι τελειώς αγνή, απαλλαγμένη από ιδιοτέλειες, συμφέροντα και υπολογισμούς. Και σε κάθε ευκαιρία σε γεμίζει με ενθουσιασμό η αντιληπτική ικανότητα ενός συνανθρώπου σου που αν και η μεγαλύτερη λέξη που μπορεί να προφέρει είναι το “μπα” αυτό δεν τον εμποδίζει να ανοίξει το σωστό συρτάρι της κουζίνας και να σου δώσει καλαμάκι για τον καφέ σου.
Ζώντας στην Ελλάδα γίνεσαι πολύ εύκολα μισάνθρωπος. Σιχαίνεσαι τους άλλους. Αυτοί φταίνε για όλα. Είναι όλοι ηλίθιοι, κουτοπόνηροι και κλεφτοκοτάδες. Υπό αυτό το σκεπτικό ερμήνευσα πρόσφατα την αγνή αγάπη και βοήθεια που παρέχει ο κάθε έλληνας (εκτός από τους ιδιοκτήτες τουριστικών επιχειρήσεων) σε έναν τουρίστα: ενστικτωδώς σκέφτεται ότι αυτός, ο Τουρίστας, δεν είναι Έλληνας. Είναι Καλός Άνθρωπος. Αυτός δεν φταίει για όλα, δεν είναι ηλίθιος, κουτοπόνηρος και κλεφτοκοτάς και σε καμιά περίπτωση δε θα προσπαθήσει να σου πάρει την ουρά στην τράπεζα.
Αλλά βλέποντας τηλεόραση διαπιστώνεις ότι ίσως να υπάρχουν και χειρότερα. Είδα την Μπούτο να πέφτει νεκρή από τις σφαίρες δολοφόνων που ήταν αρκετά έξυπνοι να επιστρατεύσουν και καμικάζι ώστε να μην προλάβει η αστυνομία να κάνει πολλά πράγματα. Και τι είδα σήμερα; Το κόμμα της Μπούτο έβαλε για αρχηγό ένα 19χρονο παιδάκι με ωραίο κούρεμα και ωραία γυαλιά του οποίου την προφορά θα ζήλευαν πολλοί καθηγητές αγγλικών της ημεδαπής. Προβλέπω ότι μετά από αυτήν την πανέξυπνη κίνηση ο Μουσάραφ θα μείνει για πάντα στην εξουσία. Ή τουλάχιστον όσο θα εναλλάσσονται στην Ελλάδα οι γαλαζοαίματοι οίκοι των Παπανδρέου και των Καραμανλήδων. Θέλω να βρω ένα πακιστανό για να τον κοροϊδέψω, έχει πολλούς εδώ σαν μελίσσι είναι κάθε πρωί ψάχνουν μεροκάματο.
Είδα και τον Νομάρχη να συναντά τον Αρχιεπίσκοπο. Ελπίζω το 2008 να είναι η τελευταία χρονιά και των δύο. Επιμένουν να λατρεύουν το σταυρωμένο χριστούλη και να περιφέρουν κάθε άνοιξη κεριά και φέρετρα νομίζοντας όχι πως θα πάνε στον παράδεισο, αλλά πως έτσι υπερασπίζονται το εθνικό μας συμφέρον. Ζήτω το Έθνος. Άραγε θα βάλουν τον Χριστόδουλο να πληρώσει για την νοσηλεία του όπως απαίτησαν από τον Ξηρό;
Και επειδή ξεκίνησα με βρέφη, και επειδή είναι του θείου βρέφους η γιορτή όπως και να το κάνουμε, θα ήθελα να ζητήσω από τον Άγιο Βασίλη, αν διαβάζει αυτό το γράμμα, να βρεθεί το 2008 η μικρή Μαντλίν και να μάθουμε τι απέγινε ο μικρός Άλεξ.
Πάντα κοκακόλα. Και του χρόνου.

