Ένας άνθρωπος έχει μόλις δώσει τέλος στη ζωή του πηδώντας από τον 5ο όροφο ενός κτηρίου…
ποιο από τα δύο παρακάτω πιστεύετε ότι πρέπει να λάβει χώρα στη συνέχεια:
- η αστυνομία έρχεται και ερευνά τα αίτια του θανάτου (αυτοκτονία, ατύχημα, εγκληματική ενέργεια)
- το πτώμα περιμένει στο έδαφος μέχρι να δώσουν οι υπέρμαχοι του φοιτητικού ασύλου άδεια εισόδου στην αστυνομία. Κάτω τα χέρια από το άσυλο! Με ΜΑΤ και βία δεν γίνεται παιδεία! κλπ. Έτσι κι αλλιώς ο τύπος δεν γυρίζει πίσω από τους νεκρούς.
Η είδηση εδώ
( thanks Thanos )
Πήρε αναβολή η εκδίκαση της υπόθεσης των μπάτσων που ξυλοκόπησαν τον Αυγουστίνο Δημητρίου. Ζήτω η ταχεία απονομή δικαιοσύνης. Κόρακας κοράκου μάτι βγάζει;
Ξεκινάει η δίκη της ζαρντινιέρας.
Στο εδώλιο δεν θα καθήσει ο αδερφός του Νομάρχη ο οποίος τότε είχε υποστηρίξει ότι καλά του κάνανε.
Αλλά κι αυτοί που θα κάτσουν είμαι περίεργος να δω πώς θα υπερασπίσουν τους εαυτούς τους… αν ήταν άνθρωποι και όχι γουρούνια θα ντρεπόντουσαν να πάνε στη δίκη.
Κανονικά, μετά την τέλεση ενός εγκλήματος η αστυνομία αναλαμβάνει να εξιχνιάσει το έγκλημα και να βρει τους δράστες. Όταν καταλήξει κάπου, τα κάνει όλα αυτά ένα ωραίο πακετάκι και τα δίνει στον εισαγγελέα να κάνει τη δουλειά του και να προχωρήσει στις διώξεις. Μετά ο δικαστής καλείται να απονείμει τη δικαιοσύνη και να επιβάλει τις ποινές που ορίζει ο νόμος, εφόσον κριθούν ένοχοι οι κατηγορούμενοι.
Ειδικά στην Ελλάδα, την εξιχνίαση του εγκλήματος κάνει ο γυμνασιάρχης του σχολείου, κατονομάζοντας ως ενόχους όσους ήταν μέσα στην κατάληψη. Την τρίχα τριχιά αναλαμβάνει να κάνει ο υπουργός ο οποίος υποβάλει αγωγές και επιπλέον παριστάνει τον εκτιμητή υπολογίζοντας το κόστος των ζημιών στο 1 εκατομμύριο ευρώ. Στην άλλη πλευρά τώρα, η υπεράσπιση λέει ότι με αυτόν τον τρόπο το υπουργείο ανακατεύει την αστυνομία με τα προβλήματα της εκπαίδευσης και ότι άμα είχε κάνει διάλογο θα ήταν αλλιώς τα πράγματα.
Και να είσαι τώρα εσύ δικαστής ή αστυνομικός και να πρέπει να κάνεις τη δουλειά σου… αφού η πολιτική εκμετάλλευση περισσέυει… ας το αποφασίσουν μόνοι τους.
Και για το καθιερωμένο ευχολόγιο, μιας και δεν μπορείς να κάνεις και τίποτε άλλο στην τελική, μακάρι να μπουν φυλακή αυτοί που τα σπάσανε και να πληρώσουν αυτοί και οι γονείς τους τα σπασμένα. Και να μη φυτρώνουν διάφοροι υπουργοί και λοιποί εκεί που δεν τους σπέρνουν.
Για γερούς λύτες.
Έστω ότι αυξάνουμε τα όρια ηλικίας κατά δύο χρόνια (ή όσο θέλει τέλος πάντων να το πάει ο “μην με ενοχλείτε όταν ψαρεύω αντιδράσεις” υπουργός). Με αυτό το μέτρο το ασφαλιστικό σύστημα κερδίζει Χ χρόνια ζωής.
Έστω ότι καταπολεμούμε την φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή και το σπάταλο κράτος. Με αυτό το μέτρο το ασφαλιστικό σύστημα κερδίζει Υ χρόνια ζωής.
Ερώτημα 1: το Χ είναι μεγαλύτερο, μικρότερο ή ίσο με το Υ;
Ερώτημα 2: υποθέτωντας ότι ο λόγος Υ / Χ είναι 50 προς 2, πόσες φορές ακόμα θα ξαναψηφίσει ο κόσμος τα δύο μεγάλα κόμματα; (χρησιμοποιείστε τον κανόνα l’Hôpital για τα άπειρα όρια)
Όποιος θέλει να ψυχοπλακωθεί για μια βδομάδα (τουλάχιστον) ή όποιος δεν κατάφερε να αυτοκτονήσει ακούγοντας στη σειρά το Time το Comfortably Numb και το Goodbye Cruel World (ή όποια άλλα τρία τραγούδια των Pink Floyd), μπορεί να δει την ταινία “Το σκάφανδρο και η πεταλούδα”. Εγώ νομίζω ότι θα ξαναχαμογελάσω από το νέο έτος και αν.
Η περίληψη από το αθηνόραμα:
Η πραγματική ιστορία του Ζαν – Ντομινίκ Μπομπί, αρχισυντάκτη του γαλλικού Εlle, ο οποίος έμεινε παράλυτος στα 43 του μετά από εγκεφαλικό και κατάφερε, ανοιγοκλείνοντας το ένα του μάτι να υπαγορεύσει την αυτοβιογραφία του.
It could happen to you.-
Δίπλωσα τα ανακυκλώσιμα σκουπίδια για να πιάνουν λιγότερο χώρο και τα έβαλα στην μπλε τσάντα. Κατέβηκα από τις σκάλες με την μπλε τσάντα στο ένα χέρι και μια μεγάλη πράσινη σκουπιδοσακούλα με “συμβατικά” σκουπίδια στο άλλο χέρι. Ο πράσινος κάδος ήταν μπροστά από το σπίτι μου, γεμάτος μέχρι τέλους και δίπλα υπήρχαν σακούλες ριγμένες μπροστά από ένα παρακαρισμένο αυτοκίνητο. Άφησα κι εγώ την πράσινη σακούλα μου στο σωρό ελπίζοντας ότι δεν θα κατρακυλήσει στον δρόμο. Προχώρησα προς αναζήτηση των μπλε κάδων, οι οποίοι αλλάζουν μαγικά θέση από μέρα σε μέρα. Ο μπλε κάδος ήταν κοντά αλλά ήταν ασφυκτικά γεμάτος και το καπάκι του μόλις που έκλεινε. Ο επόμενος μπλε κάδος ήταν ένα τετράγωνο παρακάτω στην ίδια κατάσταση. Γύρισα με τη μπλε τσάντα σπίτι ελπίζοντας ότι αύριο θα είναι μια καλύτερη μέρα για να το παίξω οικολόγος σε αυτήν την πόλη.
Αυτό το κείμενο είναι και ένα είδος απάντησης στον δήμο Αθηναίων, που θέλει να πληρώνουν 20 ευρώ πρόστιμο όσοι αφήνουν σακούλες έξω από κάδους. Η ιδέα είναι καλή, αλλά δεν μας εξηγεί ο καλός μας δήμαρχος τι θα πρέπει να κάνω τα σκουπίδια μου όταν ο κάδος γεμίσει.
Πηγαίνοντας για την μεσημεριανή μου τυροπιτούλα αντίκρυσα τα παρακάτω αφισάκια στην Κατεχάκη:
καλά την παλεύουνε;
