singen sang gesungen

Ήθελα να ξεκινήσω κολυμβητήριο. Για όποιον βαριέται να διαβάσει παρακάτω, ξεκίνησα κολυμβητήριο και όλα οκ. Παρακάτω όμως παραθέτω την εμπειρία μου από τη συναναστροφή με το δημόσιο νοσοκομείο που λέγεται Ευαγγελισμός

Σάββατο: πάω να γραφτώ κολυμβητήριο. Με πληροφορούν ότι χρειάζομαι χαρτί από παθολόγο και δερματολόγο.

Κυριακή: παίρνω τηλέφωνο τον Ευαγγελισμό και μου λέει ότι εφημερεύουν αλλά για τέτοιες δουλειές να έρθω από αύριο. Με πληροφορεί ότι για το δερματολόγο θα πρέπει να βγάλω ακτινογραφίες. Εκεί αρχίζω και προβληματίζομαι. ΔΕΡΜΑΤΟΛΟΓΟΣ τονίζω στο τηλέφωνο. Η άλλη φωνή ακάθεκτη επιμένει (χωρίς να μου λέει το γιατί) και μου λέει ότι θα μου εξηγήσουν αύριο…

Δευτέρα (σήμερα): ξεκινάω και κατά τις 11 βρίσκομαι στον Ευαγγελισμό. Έχω πάρει και το βιβλιάριο του ΤΣΜΕΔΕ και το συνταγολόγιο μαζί μήπως χρειαστούν. Στην είσοδο υπάρχει μία ευγενική ένστολος η οποία μου λέει ακριβώς πού είναι ο παθολόγος και πού ο δερματολόγος. Μπαίνοντας στο νοσοκομείο αντιλαμβάνομαι ότι είναι πλέον κάτι μεταξύ νοσοκομείου και αστυνομικού τμήματος, αφού οι άσπρες μπλούζες και οι στολές σεκιούριτι είναι σχεδόν ισάριθμες στους διαδρόμους.

Ρωτώντας για παθολόγο (και εξηγώντας ότι το θέλω για κολυμβητήριο) μου λένε ότι δε θέλεις παθολόγο αλλά καρδιολόγο και έχει αλλάξει εδώ και 3 χρόνια ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙΣ… καλά ρε παιδιά μη βαράτε. Πάω στον καρδιολόγο μου λέει να βγάλω εισητήριο στο 12. Πάω να βρω το 12… πουθενά το 12. Πάω πάλι στο σεκιούριτι και ρωτάω και μου εξηγεί ότι πρέπει να πατήσω το μηχάνημα για να βγει το νουμεράκι. Πατάω το μηχάνημα, βγαίνει το χαρτάκι με το νουμεράκι και πηγαίνω προς τον καρδιολόγο. Όμως το σεκιούριτι έχει καταλάβει ότι είμαι στουρνάρι και μου εξηγεί ότι αυτό το χαρτάκι με το νούμερο δεν είναι το εισητήριο αλλά σειρά προτεραιότητας για να πάω να πληρώσω. Όταν πληρώσεις τότε παίρνεις άλλο χαρτάκι που λέγεται εισητήριο…

νομίζω ότι είναι κακή η επιλογή της λέξης εισητήριο. Κανονικά θα έπρεπε να το λένε απόδειξη λιανικής ή τιμολόγιο να συνενοούμαστε. Πάω τέλος πάντως και έχω το νούμερο 220. Ο υπάλληλος πατάει το 219. Δεν έρχεται. Πατάει το 220. Τη στιγμή που πάω να πω γεια σας (έχω την κακή συνήθεια να είμαι ευγενικός με άτομα που έχουν συνηθίσει να τους συμπεριφέρονται απαίσια) έρχεται ο σακάτης 219… περιμένω πλάι του αλλά ένα άλλο σεκιούριτι (τσακάλια τα σεκιούριτι) αντιλαμβάνεται την ανωμαλία (δύο άτομα σε ένα γκισέ – surrender or suffer) και μου ζητά το λόγο. Του εξηγώ με τον πλέον βαριεστημένο και αδιάφορο τόνο στη φωνή μου και μου λέει να περιμένω στο πλάι. Κάνω 1/20 του βήματος πλάι αγνοώντας το σεκιούριτι που επαναλαμβάνει την παράκλησή του. Ευτυχώς δεν τσακωθήκαμε γιατί ήρθε η σειρά μου.

Εξηγώ στο ταμείο τι θέλω – πλέον το μισό νοσοκομείο ξέρει ότι θέλω να πάω κολυμβητήριο. Του λέω ότι έχω και το βιβλιάριο, μου λέει δε χρειάζεται, αυτό το πληρώνεις. Τέσσερα ευρώ και πέντε λεπτά για το καρδιογράφημα… ευτυχώς τα είχα ακριβώς.

Πάω πάλι στον καρδιολόγο, έχοντας αρχίσει να καταννοώ πώς δουλεύει το νοσοκομείο από άποψη γραφειοκρατίας. Στον καρδιολόγο με υποδέχεται η γραμματεία. Έχοντας εξαιρετικά επώδυνη και μακρόχρονη πείρα από τη γραμματεία της σχολής, ξέρω αμέσως ότι η χοντρή αυταρχική νοσοκόμα θα μου μιλήσει αγενέστατα…

- (Γεια σας, θέλω να πάω κολυμβητήριο μη με βασανίζετε άλλο είμαι υγιέστατος) Γεια σας θέλω να κάνω καρδιογράφημα… για κολυμβητήριο είναι…
- Θα περιμένετε μόλις πάει το παιδί θα πάτε εσείς μετά. Έχετε το έντυπο;
- Ποιο έντυπο;
- Το έντυπο που θα σας συμπληρώσει ο γιατρός από τη γραμματεία.
- Της γραμματείας τίνος; (μήπως εννοεί τη γραμματεία του κολυμβητήριου; )
- Τη γραμματεία τίνος και ποιανού και έρχεστε εδώ πέρα και δεν ξέρετε (με ύφος έντονα αγανακτισμένο που δεν γνωρίζω πώς ακριβώς λειτουργεί η γραφειοκρατία του νοσοκομείου μου δίνει ένα έντυπο…)
- Ε εντάξει πού να το ξέρω.
- …

Σε 5 λεπτά μία νεαρή νοσοκόμα μου έχει κάνει το καρδιογράφημα. Το pattern του δημοσίο υ είναι γνωστό: τα υπέρβαρα και υπερήλικα άτομα είναι προϊστάμενοι και κάθονται ενώ μία νεαρά λεπτή και σιωπηλή υπάλληλος βγάζει όλη τη δουλειά. Αισθάνομαι ότι είμαι ο Νήο και βλέπω τον κώδικα του Μάτριξ όποτε πηγαίνω σε δημόσια υπηρεσία…

Περιμένοντας το γιατρό… είμαστε κάμποσα γερόντια, μία γερόντισσα μάλιστα επιμένει ότι στις 11:30 έχει ραντεβού (χο χο) και 3 νεαροί που περιμένουν για κάτι σαν κι εμένα αλλά αυτοί έχουν και τους γονείς από κοντά με αποτέλεσμα στο στενό διάδρομο να γίνεται πανικός. Εμείς φοβόμαστε μη χάσουμε τη σειρά μας. Οι νοσοκόμες δεν κάνουν τίποτα για να μας καθησυχάσουν:

“ποιον να βάλουμε τώρα μέσα; ξέρεις ποιος έχει σειρά;”

ιδρώνω… το καρδιογράφημα σίγουρα θα πρέπει να γίνεται μετά την υποβολή του ασθενούς σε τέτοια δοκιμασία και όχι σε συνθήκες ηρεμίας!!! Ο γιατρός εντωμεταξύ πολύ αργεί…

ξαφνικά έξω γίνεται χαλασμός. Βρισιές και περισσότερες βρισιές και φωνές. Κάποιο σεκιούριτι πήγε να το παίξει τσαμπουκάς και έτσι ο πελάτης/επισκέπτης τα πήρε και έβριζε “Καραγκιόζηδες” και τέτοια…

ο γιατρός εξακολουθεί να αργεί. Ωστόσο οι νοσοκόμες συμβουλεύονται το γιατρό και το σύστημα λειτουργεί: όσοι θέλουν απλό πιστοποιητικό (ταράν ταράν σωθήκαμε σκέφτομαι) να περνάνε ένας ένας…

τελικά είναι η γιατρός και όχι ο γιατρός. Ο νεαρός πριν από μένα έκατσε κανά 10 λεπτο μέσα. Εγώ ούτε 2 λεπτά. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο προηγούμενος άργησε τόσο. Κάνω την φοβερή ερώτηση στη γιατρό:
- “Γιατρέ θα ζήσω;”
για να εισπράξω την φοβερή απάντηση:
- “Αυτό δεν μπορώ να το γνωρίζω…”
(όλα τα λεφτά.)
- “Αλλά για κολυμβητήριο είμαι οκ, έτσι;”
- “ναι ναι…”

Και τώρα επιχείριση δερματολόγος. Μπαίνω σε λάθος ουρά αρχικά και βρίσκομαι σε γραμματεία που βεβαιώνει κάτι που δε μου χρειάζεται… τουλάχιστον αυτό δε μου έφαγε παρά 2 λεπτά. Ο δερματολόγος δεν είχε πελατεία κι έτσι ξέφυγα και από εκει τάχιστα. Η εξέταση στηρίχθηκε κυρίως στην ειλικρίνιά μου και τον αδαμάντινο χαρακτήρα μου, αφού είχε τη μορφή συνέντευξης:
- “έχεις κάποιο πρόβλημα;”
- “όχι”
- “τίποτα;”
- “τίποτα”
μου έβαλε και τα νύχια (!) κάτω από έναν φακό και αυτό ήταν. Ούτε ακτινογραφίες ούτε περιττά πράγματα που έλεγε ο γελοίος στο τηλέφωνο. Το ενδιαφέρον είναι ότι όταν ρώτησα το γιατρό αν μπορεί να με εξυπηρετήσει με ρώτησε “για κολυμβητήριο το θες;”… πρέπει να έχουν κάμερες…

την έκανα κατά τις 12. Μόλις 1 ώρα από την οποία τα 30 λεπτά και βάλε ήταν αναμονή για να δεήσει η γραμματεία του καρδιολογικού να συννενοηθεί με τη γιατρό και να ξεπετάξει στα γρήγορα όσους ανέμεναν πιστοποιητικά!!!

Πλέον είμαι μέλος του κολυμβητηρίου και το ίδιο εύχομαι και δι υμάς