Την είδηση την πέτυχα στο ολλανδικό nu.nl, το πανεπιστήμιο του Τίλμπουρχ φτιάχνει την μεγαλύτερη κάρτα του κόσμου μέσα από το Facebook. Ο λόγος που μου κέντρισε το ενδιαφέρον είναι ότι στην αρχή του άρθρου λέει ότι συμμετέχουν και τα πανεπιστήμια της Στουγκάρδης και της λεβεντογέννας Κρήτης! Και όντως μόλις πας στο σάιτ με την κάρτα έχει πολλές ελληνόφατσες 
Αν κάτι με κουράζει στο Ρότερνταμ είναι η φτώχεια. Πολύ φτώχεια. Μια φορά ένας τύπος με ακορντεόν άδειασε όλα τα ψιλά του στο σουπερμάρκετ – και μιλάμε για πολλά ψιλά – για να αγοράσει μόνο μπίρες. Απόψε μια μαύρη με μαντίλα που δεν μιλούσε γρι ολλανδικά προσπαθούσε να καταλάβει στη γλώσσα της γιατί τα ψωμιά που είχε πάρει κάνανε τρία ευρώ και όχι το συνοθύλευμα των ψιλών που είχε δώσει. Και αλητεία, κωλόπαιδα παντού… στην Αθήνα τουλάχιστον το γκέτο είναι γκέτο και είναι μακριά, εδώ όλη η πόλη είναι έτσι.
… στις εκλογές πήγα και ψήφισα τελικά. Οι εφημερίδες, αυτές οι free press, όλο για τον Βίλντερς και το κόμμα του και τους μουσουλμάνους να γράφουν και να χύνουν μελάνι. Και την ώρα της κάλπης διαπιστώνω ότι ο Βίλντερς δεν τολμά (ή δεν ασχολείται) να κατέβει στο Ρότερνταμ. Υπάρχει βέβαια σκληρό δεξιό κόμμα αλλά όχι του Βίλντερς, ένα άλλο του οποίου τον αρχηγό τον δολοφόνησαν το 2002 επειδή την έλεγε στους μουσουλμάνους. Ωραία ήταν, μου άρεσε που ψήφισα κι ας μην μιλάω ολλανδικά.
Τα λέω και στη δουλειά αυτά αλλά κανείς δεν μένει Ρότερνταμ.
Είμαστε, σαν ανθρωπότητα, μια στιγμούλα στην ιστορία του σύμπαντος. Ή τουλάχιστον του σύμπαντος από την Μεγάλη Έκρηξη ως σήμερα. Ένας σοβαρός λόγος για τον οποίο θα ήθελα να ήμουν αθάνατος θα ήταν για να δω τι θα κάνει η ανθρωπότητα στη συνέχεια. Η εξερεύνηση του διαστήματος θα έπρεπε να ενώνει όλες τις χώρες και να μην υπάρχουν ξεχωριστά διαστημικά προγράμματα, τεράστια σπατάλη. Ίσως η αναζήτηση του νοήματος της ζωής, τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο είδους, να είναι έκφραση της αγάπης προς τη ζωή και κυρίως της άρνησης του θανάτου. Οι αγελάδες βόσκουν το χορταράκι τους, κατά πάσα πιθανότητα θα περάσουν όλη τη ζωή τους στο ίδιο λιβάδι μέχρι να πεθάνουν από φυσικά αίτια αν είναι τυχερές. Ο άνθρωπος έχει μια αγωνία να ταξιδέψει, να μάθει, να εφεύρει, να προοδεύσει, ενώ στην πραγματικότητα είναι κι αυτός ένα ζωάκι. Όμως σε αντίθεση με τα άλλα ζωάκια δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την θνητότητά του και προσπαθεί να ανατρέψει τη φύση. Αν οι δεινόσαυροι δεν είχαν εξαφανιστεί, μάλλον δεν θα είχε και πολλές πιθανότητες να αναπτυχθεί ο πολιτισμός των ανθρώπων. Καλός ο Δαρβίνος δηλαδή, αλλά και η εξαφάνιση των δεινοσαύρων ήταν μεγάλη κωλοφαρδία. Προσπαθώ να σκεφτώ τον θάνατο και να φανταστώ πώς θα είναι η απόλυτη ανυπαρξία, είναι πολύ τρομακτικό να συλλάβεις το μηδέν ή το άπειρο. Και αν αφανιστούμε μαζικά, σαν τους δεινόσαυρους, δεν θα υπάρχει ούτε μια προειδοποίηση ούτε τίποτα. Εκεί που θα διαβάζουμε τα e-mail μας, ξαφνικά η θερμοκρασία θα ανέβει 50 βαθμούς και θα βράσουμε.
Το ταξίδι στο χρόνο είναι αδύνατο στο σύμπαν μας, διαφορετικά όλο και κάποιος από το μέλλον θα μας είχε επισκεφθεί για να μας ενημερώσει. Εκτός αν είναι κακός άνθρωπος βέβαια.
Μιλώντας για κακούς ανθρώπους, κάποιος πρέπει να κυκλοφορήσει ένα βιβλίο (ή να γυρίσει ταινία) με θέμα “ο σατανικός κύριος Τζεχόουμπα”. Πάνω κάτω θα έχει αυτά που έκανε ο Θεός, δηλαδή να στείλει τον Αβραάμ να σφάξει τον Ισαάκ, να πνίξει τους Αιγύπτιους, να καταστρέψει τα Σόδομα και Γόμορα, να στείλει τον γιό του να πεθάνει στο σταυρό. Η ειδοποιός διαφορά, για να μη μας την πέσουν και οι χριστιανοί, είναι ότι η ιστορία θα είναι αστυνομικό μυθιστόρημα, κάτι σαν την ταινία ’saw’, όπου ο Θεός θα είναι ένας εγκληματίας που παίζει mind games με το ψευδώνυμο ο κύριος Τζεχόουμπα. Αβραάμ, έχεις 24 ώρες να σκοτώσεις το γιό σου, διαφορετικά θα πας στην κόλαση. Το κακό είναι ότι δεν έχει πολλές γυναίκες η βίβλος και δεν θα πουλήσει πολύ το έργο. Από την άλλη αν στο τέλος ο Τζων Μακλέην σπάει τα μούτρα του σαδιστικού καθάρματος, λέγοντας γίπι καϊέ μάδερφάκερ, ίσως αυτό να είναι αρκετό.
Ε ναι πάνω κάτω αυτά είναι τα θέματα: το μέλλον της ανθρωπότητας στο σύμπαν, ποιοι είμαστε πού πάμε και γιατί, πώς χάθηκαν οι δεινόσαυροι, πού μένει ο Θεός, αχ και να είχα μια χρονομηχανή με μπαταρίες, να μην πέθαινα ποτέ ούτε εγώ ούτε κανείς άλλος (εκτός κι αν δεν τον πάω), κλπ.
Α και η Ελλάδα έχει κόμμα κυνηγών ενώ η Ολλανδία έχει κόμμα ζώων. Που να απαγορευτεί το κυνήγι για πάντα.
Το άλλο που θα ήθελα, πιο πρακτικό ίσως, είναι να υπήρχε αυτός ο περίφημος σύλλογος ιστορικής αλήθειας. Κάθονται οι Αμερικάνοι και ψηφίζουν αν ήταν ή δεν ήταν γενοκτονία η γενοκτονία των Αρμενίων. Από πού κι ως πού; Αυτή είναι δουλειά των ιστορικών να αποφανθούν. Το ίδιο και τους παπάρες τους βόρειους γείτονές μας που κατάγονται τάχα μου από τον Μέγα Αλέξανδρο. Δεν γίνεται ιστορικά γεγονότα να αποφασίζονται με βάση τις ανάγκες της διπλωματίας. Υπάρχουν ειδικοί και αυτοί θα αποφασίσουν.
Γενικότερα, και λιγότερο πρακτικό, θα ήθελα όντως να υπήρχε ένας Θεός αλλά όχι ένας τύπος που έχει κάνει μία (1) εμφάνιση στον Μωυσή και αυτό ήταν. Θα τον προτιμούσα κάτι σαν τον δικαστή Ντρεντ ή τον μπάτμαν, να κατέχει την αλήθεια, να είναι ο ίδιος η αλήθεια, να συμμετέχει σε πάνελ και να μιλάει στον Χατζηνικολάου, να εκτελεί τους άδικους και να σπέρνει παντού το δίκιο. Και να είναι δωρεάν. Είναι πολύ κουραστικό να σκέφτεσαι τι είναι σωστό και τι είναι λάθος και ακόμα πιο πολύ είναι κουραστικό να έχουν λάθος οι άλλοι και να το ξέρεις και να σε αδικούν και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα γιατί πρόκειται περί ασήμαντων θεμάτων έτσι κι αλλιώς. Αλλά ο Θεός θα το έλυνε και αυτό, με το μυδραλιοβόλο του. Περιστέρια που κάθονται στο κεφάλι του Καρατζαφέρη και εικόνες που δακρύζουν – τι βλακείες είναι αυτές; Πού είναι η χαρντκορίλα της βίβλου; Πού είναι τα ειδικά εφφέ; Πού είναι ένας αρμόδιος τέλος πάντων για τη ζωή, το σύμπαν, για τα πάντα.
Ακολουθούν μερικά σχόλια, σχετικά και λιγότερο σχετικά με την χθεσινή πορεία-απεργία και τα επεισόδια.
Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έβγαλαν πανό έξω από τη βουλή. Μαγκιά τους και καλά κάνανε και τους βλέπω και τους καμαρώνω. Το κακό είναι ότι τώρα ο ΛΑΟΣ άμα πάει και βγάλει ένα πανό έξω από τη βουλή που να λέει «Αίξο η ξαίνη» άντε να του πεις τίποτα. Που νομίζω ότι πήρε και μεγαλύτερο εκλογικό ποσοστό από τον ΣΥΡΙΖΑ την τελευταία φορά οπότε αριθμητικά εκφράζει περισσότερο κόσμο άρα έχει δικαίωμα για ακόμα μεγαλύτερο πανό.
Μία άλλη ωραία συμβολική κίνηση ήταν η κατάληψη στο Εθνικό Τυπογραφείο από τους εργαζόμενους εκεί, ώστε να μην τυπωθούν τα νέα μέτρα στην εφημερίδα της κυβέρνησης. Έχει και σατιρικό χαρακτήρα πάνω στην γραφειοκρατία της χώρας, φαντάζεστε δηλαδή η εφαρμογή των μέτρων να κολλούσε στην αδυναμία της εκτύπωσής τους; Και γενικά σου βγάζει την αίσθηση αλληλεγγύης από παντού.
Ένα σχόλιο για τον Παναγόπουλο: Όταν ήμουν νεότερος, ήταν ένας πρόεδρος της ΓΣΕΕ που είχε μουστάκι:
Όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, έδωσε το μουστάκι και αγόρασε με αυτό μία θέση στη βουλή και στην κυβέρνηση. Μιας και ο Παναγόπουλος δεν έχει μουστάκι, ελπίζω με αυτή τη φωτογραφία:
να αγοράσει κι αυτός τα αντίστοιχα. Αν δεν αρκεί η φωτογραφία, μπορεί να καταθέσει την σύμβαση κοινωνικής ειρήνης με την αύξηση του ενός ευρώ.
Σε σχέση λοιπόν με αυτό το περιστατικό, αφού καταδικάσω τη βία, το ΣΥΡΙΖΑ και το μέταλ, να δώσω και ένα λινκ για την πρώτη απεργία της Ελλάδας που έγινε στην αγαπημένη μου Σέριφο. Ακόμα και τότε ο ρόλος της χωροφυλακής και του ΚΚΕ ήταν περίπου ο ίδιος με σήμερα. Είχα βρει ένα άλλο πιο αναλυτικό κείμενο σε κάποιο μαυροκόκκινο site αλλά δεν το βρίσκω τώρα.
Για τον Γλέζο κάποιος έγραψε περισσότερα εδώ. Εγώ θέλω να πω μπράβο του που κατεβαίνει σε πορείες σε αυτή την ηλικία. Τα ΜΑΤ που τον ψεκάσανε δεν νομίζω πως κάνουν διάκριση όταν ψεκάζουν αν έχουν απέναντί τους τον οποιοδήποτε και σιγά μην ξέρανε ποιος είναι ο Γλέζος. Ζητήσανε συγνώμη βέβαια αλλά και εδώ η υποκρισία περισσεύει γιατί αν δεν ήταν ο Γλέζος και ήταν κάποιος άλλος γέροντας στο νοσοκομείο σιγά μην ζητούσαν συγνώμη. Ελπίζω να βγει σύντομα από το νοσοκομείο όπου παραμένει προληπτικά μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφεται αυτό το ποστ. Το θέμα είναι να σταματήσουν να ρίχνουν χημικά γενικά – αλήθεια αυτά δεν θα περικοπούν λόγω κρίσης; Η φωτό της στιγμής του ψεκασμού αξίζει περισσότερο από χίλιες λέξεις (από indymedia):
Η ενημέρωσή μου ήταν κυρίως από το in.gr, που μάλλον δεν βοηθάει την ανάρρωση των ματιών μου καθώς πρέπει να γουρλώνω για να διαπιστώνω ότι όντως γράφει “Ο Σάρα Πέιλιν” και διάφορα τέτοια. Πάντως δύο σημεία ενδιαφέροντος: καθώς τα γεγονότα τρέχανε δώσανε λινκ για τη φωτογραφία του Γλέζου από twitter, δηλαδή έλεγε για φωτό δείτε εδώ και είχε link προς twitpic. Επίσης επιτέλους υπήρχε δημοσιογραφική κάλυψη της απεργίας, μας είχαν συνηθήσει με αυτό το ηλίθιο σύστημα απεργούμε όλοι μαζί και η απεργία περνάει στο ντούκου.
Σε άλλες ειδήσεις, βγήκε αγγελία για τον νέο επικεφαλής της στατιστικής υπηρεσίας στον Economist, όσοι πιστοί προσέλθετε. Όσοι πιστεύουν ότι τα μέτρα αφορούν μόνο τον δημόσιο τομέα προτείνω να ξυπνήσουν γρήγορα. Α και η ποινή του πλοιάρχου του Σάμινα μειώθηκε.
Κλείνω το ποστ με μια ωραία αφίσα από τα Γιάννενα και το σχετικό της τραγουδάκι:
Update 1: και μερικές φωτό με όργανα της τάξης να αρπάζουν τις ψιλές τους
Και ένα σχόλιο για τα νέα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης: παπαριές. Έχεις ένα καράβι που είναι τρύπιο και μπάζει νερά. Και αντί να κλείσεις την τρύπα, βάζεις τους μαλάκες να αδειάζουν πιο γρήγορα το νερό με τους κουβάδες. Και θα βουλιάξεις και τους μαλάκες θα ξεπατώσεις.
Απολαύστε υπεύθυνα:
Προτιμώ να ακούω το ραδιόφωνο όταν είμαι σπίτι μου από τα ηχεία του λάπτοπ. Αν και αγόρασα ένα καλώδιο για να το συνδέω στα καλύτερα ηχεία που έχω στο σαλόνι, έχει άλλη γοητεία ο ήχος των ηχείων του λάπτοπ. Μου θυμίζει το παλιό ραδιοφωνάκι που είχα μικρός, εκείνο με τις μπαταρίες. Μου θυμίζει το ραδιόφωνο που παίζει στην κουζίνα των γονιών μου όταν η μάνα μου μαγειρεύει. Τι να την κάνεις την τελειότητα; Είναι λίγο βαρετή.
Αυξάνονται οι οργισμένες αντιδράσεις πολιτικών και δημοσιογράφων εναντίον της Γερμανίας και θα το κάνω κι εγώ το σχόλιό μου, κάτω από τον άκρως κοινότυπο τίτλο ‘γερ-μανία’.
Πρώτον, πρέπει να σταματήσουν οι υπεύθυνοι για το γενικότερο μπάχαλο της χώρας σε θέματα οικονομίας και οργάνωσης να κατηγορούν τους προγόνους όποιου μας τη λέει. Έχουμε πολεμήσει ανά τους αιώνες με περίπου όποιον δεν μιλάει ελληνικά στον πλανήτη. Αυτό δεν σημαίνει ότι ευθύνεται ο Ρόμελ για τους συμβασιούχους, ο Κεμάλ για τους σταζέρ, ο Ιμπραήμ για τα ψευδή στατιστικά στοιχεία, οι σταυροφόροι για τα άδεια ταμεία των ταμείων και ο Ξέρξης για την ανεργία.
Δεύτερον, αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα λέει ο λαός αλλά δεν λέει πως οφείλουν τα τέκνα να πληρώνουν για τις αμαρτίες των γονέων επ’άπειρον. Το επιχείρημα είναι αρκετά γελοίο που οποιαδήποτε προσπάθεια αντιμετώπισής του είναι καταδικασμένη να κυλιέται στην φαιδρότητα, έτσι λοιπόν είμαι στην ευχάριστη θέση να παρατηρήσω ότι οι σημερινοί Γερμανοί δεν ψήφισαν τον Χίτλερ ούτε συναίνεσαν στη σφαγή στο Κομμένο επειδή απλούστατα δεν είχαν γεννηθεί τότε. Οι ευθύνες καταλογίζονται σε όσους κάνανε τις πράξεις και το να λες απόγονο των ναζί ένα σημερινό Γερμανό είναι ένδειξη ένδειας επιχειρημάτων.
Τρίτον, αν όντως θέλουν να εγείρουν θέματα πολεμικών αποζημιώσεων από τη Γερμανία, μπορούν να το κάνουν όποτε θέλουν. Όταν το κάνουν σαν απάντηση στο εξώφυλλο κάποιου εντύπου, μάλλον δεν τιμούν τη μνήμη αυτών που σκοτώθηκαν από τους ναζί.
Τέταρτον, μιας και το ανέφερα κι αυτό για το εξώφυλλο, σχολιάστηκε ήδη η ομοιότητα αυτής της κίνησης διαμαρτυρίας προς τη Γερμανία με τις διαμαρτυρίες των μουσουλμάνων εναντίον της Δανίας.
Πέμπτον, ένα ακόμα σχόλιο για το άρθρο του κ.Ρουμελιώτη: δεν νομίζω ότι μας υποχρέωσε κάποιος να είμαστε, όπως λέγεται δεξιά κι αριστερά, πρώτοι στις αγορές των πολυτελών αυτοκινήτων που παράγει η Γερμανία. Ούτε έβαλε, πάλι υποθέτω, κάποιος το όπλο στον κρόταφο του κυρίου Τσουκάτου για να πάρει τα λεφτά της Ζίμενς. Τους κατηγορούμε που τους κατηγορούμε για τα δεινά του πολέμου, ας μην τα ανακατεύουμε όλα μαζί.
Αυτά για τους Γερμανούς, η γλώσσα των οποίων παρέχει αφιλοκερδώς τον τίτλο τούτου του μπλογκ. Κανονικά πρέπει να μου δώσουν και μια bmw δώρο, ή τίποτα ηλεκτρικά είδη, που τολμάνε και μιλάνε.
This post is also available in English
Ένα μικρό σχόλιο για την πρόταση της ΝΔ να εξεταστούν τα πάντα από το 1981: και γιατί τότε να μην φέρουν όλα τα κλεμμένα στα ταμεία από το 1950 που ζητάει το ΚΚΕ. Ή να φέρουν πίσω όλες τις χαμένες πατρίδες από το 300π.Χ. που ζητάει το ΛΑΟΣ.
Άντε μετά να σε πάρει στα σοβαρά ο Ευρωπαίος που βλέπει τα δύο μεγάλα κόμματα να τσακώνονται για το ποιος είναι ο μεγαλύτερος ψεύτης.
Όπως κάθε άντρας που περηφανεύεται για την πλούσια κόμη του, έκατσα με μελαγχολική διάθεση στην καρέκλα του κομωτηρίου. Η κοπέλα που συνήθως με κουρεύει ήταν απασχολημένη οπότε με κούρεψε μια άλλη. Το πρόβλημα που αυτή δεν ήξερε αγγλικά και εμένα τα ολλανδικά μου είναι σε βρεφικό στάδιο όχι μόνο δεν ήταν πρόβλημα αλλά έκανα και το καλύτερο κούρεμα εδώ και πάρα πολύ καιρό. Τις άλλες φορές τα κούρευα πολύ κοντά και τελικά δεν μου αρέσανε.
Όταν τελείωσε το κούρεμα διαπίστωσα δύο μυτούλες που εξείχαν κοντά στα αυτιά και της είπα στα ολλανδικά να τα πιάσει λίγο. Έρχεται η άλλη που εντωμεταξύ είχε τελειώσει και νόμισε ότι λόγω της γλώσσας δεν τα είχα κόψει όσο κοντά ήθελα και κάπου εκεί για να λυθεί η παρεξήγηση άρχισα να μιλάω ολλανδικά.
Όταν πήγα να φύγω της λέω “τα ολλανδικά μου πάνε καλύτερα ε”; Από αυτή την κουβέντα βρεθήκαμε να συζητάμε σε ολλανδικά για τις επικείμενες δημοτικές εκλογές, τις 160 διαφορετικές κουλτούρες της Ολλανδίας, το σχέδιο υπογειοποίησης του δρόμου που μένω, αλλά, πιο εντυπωσιακά, ότι η κομμώτρια έχει/είχε Έλληνες παππούδες και Τούρκους γονείς. Δεν πρόλαβα να διατυπώσω την απορία μου για το πώς γίνεται αυτό και μου εξήγησε για την ανταλλαγή πληθυσμών.
Παρατήρηση πρώτη: πόσο εντυπωσιακό για ένα εγγόνι να ξέρει την ιστορία των παππούδων του και την καταγωγή του. Ειδικά για τη συγκεκριμένη περίπτωση. Πόσοι να υπάρχουν άραγε σήμερα που να ξέρουν ότι κάποτε ήταν Έλληνες ή Τούρκοι μέχρι που κάποιοι αποφάσισαν ότι πλέον πρέπει να αλλάξουν.
Παρατήρηση δεύτερη: τι σου είναι το γονίδιο. Τόσα κομμωτήρια και εγώ πήγα και έπεσα στα μπατζανάκια.
Με γεια μου το κούρεμα λοιπόν. Α και πολύ ωραίο επιτέλους να βλέπω καθαρά στον καθρέφτη όταν κουρεύομαι, χωρίς γυαλιά.
